July 05, 2015

                                                                മുടി
                                                By Amritha
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനെന്റെ മുടി കഴുത്തോളം ചുരുക്കി മുറിച്ചു.
പിന്നിൽ കെട്ടി വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ മുടിക്കെട്ടിൽ നിന്നും മുടിയിഴകൾ വിടർത്തിയിടുമ്പോൾ മുടിവെട്ടുകാരിയായ യുവതി അത്ഭുതപ്പെടുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒരു മന്ത്ര വടി ഉപയോഗിച്ചും അതിൽ പതിവു പോലെ 'ലെയറുകൾ’ തീർക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും എനിക്കറിയാം. അതു കൊണ്ട് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ വലുതായി വശമില്ലാത്ത അവളോട് എനിക്കേറെ മുടി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടുവെന്നും നൂലു പോലെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നത് ഒന്നു ചുരുക്കി വെട്ടി തരണമെന്നും... വല്ല വിധേനയും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
ഒരിക്കൽ പോലും മുടി അരയോളം നീട്ടി  പന്തലിച്ചു വളർത്തി ശീലിച്ചിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ടാകാം ഇത്തവണയും പതിവിലധികം മുടിയിഴകൾ മുറിഞ്ഞ് വീഴുമ്പോഴും എനിക്ക് വലുതായ സങ്കടമൊന്നും തോന്നിയില്ല.
എങ്കിലും മുടി വടിച്ച് തല തരിശാക്കിയിടനുള്ള ചകൂറ്റമൊന്നും എനിക്കിപ്പോഴുമില്ല. വഴിപാടുകളുടെ പേരിലങ്ങനെ ചെയ്ത രണ്ട് സുഹ്രുത്തുക്കൾ എനിക്കുണ്ട്. തമിഴ്നാട്ടിലൊക്കെ മുടി വടിച്ചു യുവതികൾ പോലും ദൈവത്തിന് കൊടുക്കുന്നത് സധാരണമാണെങ്കിലും കേരളത്തിൽ അതിനല്പം കൂടി ധൈര്യം വേണം. വേനൽക്കാലത്ത് മൊട്ടയടിച്ച് നടക്കുന്ന ആണുങ്ങളെ പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. മുടി തഴച്ചു വളരാനെന്ന പേരിൽ കുട്ടികളെ മുട്ടയടിച്ച് വിടുന്നത് നമുക്കൊരു അഘോഷവുമാണ്.  

പെൺ ചന്തം സമം ഇടതൂർന്ന നീണ്ട തലമുടിയെന്ന് കരുതുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലിരുന്ന് മുടി  വടിക്കാനെന്നല്ല...തുംബൊന്ന് കയറ്റി വെട്ടാൻ പോലും മടിച്ചു നിൽക്കും പെണ്ണുങ്ങൾ.
മലയാള സിനിമയിൽ നായികയാകണമെങ്കിൽ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നിതംബത്തിലിഴയുന്ന മുടി വേണമെന്നത് ഒരു അലിഖിത നിയമമായി നമ്മൾ കൊണ്ട് നടന്നു. കാച്ചിയ എണ്ണയുടെ മണമുള്ള..തുളസിക്കതിർ ചൂടുന്ന….നീണ്ട മുടിക്കാരിയെ വേണമെന്ന വിവാഹസങ്കല്പങ്ങളിൽ പുരുഷലോകം കിടന്നു വട്ടം തിരിഞ്ഞു.

പൊന്നും മുടിയും ഏറ്റവും വലിയ ബലഹീനതകളായി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ പെണ്മക്കൾ അരയോളം മുടി നീട്ടി വളർത്തണമെന്ന് കൊതിക്കാത്ത ഒരു അമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും ആൺകുട്ടികളെ പോലെ വളരെ ചുരുക്കി വെട്ടുന്നത് അമ്മക്ക്  ഇഷ്ട്ടമുണ്ടായിരുന്നില്ല. (എന്തു കൊണ്ടോ അന്നു  ഡോക്ട്ടർമാരുടെ മക്കളായിരുന്നു ബോയ്ക്കട്ട് വെട്ടിയിരുന്നവരിൽ അധികവും.) പിന്നിലേക്ക് വലിച്ച് ഒരു കുതിര വാലു കെട്ടി തരാനും ഇരു വശങ്ങളിലേക്ക്  പകുത്തി കെട്ടി തിളങ്ങുന്ന ഡിസ്ക്കോ വള്ളികൾ കോർത്തു തരാനും തൂവൽ സ്ലെഡുകൾ പിടിപ്പിച്ച് പെണ്മക്കളെ സുന്ദരികളാക്കാനും അമ്മക്ക് ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു. കൂടാതെ നൃത്തം പഠിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുടി അല്പം നീട്ടിയിടുന്നത് ഒരു ആവശ്യവുമായിരുന്നു. ശനിയാഴ്ചകളിൽ വെളിച്ചെണ്ണ ചെറുചൂടോടെ തലയോട്ടിയിൽ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചിരുത്തിയതിന് ശേഷം ദുബായിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വരുന്ന ഹെഡ് ആന്റ് ഷോൾഡർ ഷാമ്പൂ കൊണ്ട് അമ്മ ഞങ്ങളുടെ മുടി കഴുകി തരുമായിരുന്നു. പേനും ഈരുമില്ലാതെ എണ്ണമെഴുക്കും വിയർപ്പും അഴുക്കും പിടിക്കാതെ മുടി  വൃത്തിയായി വെയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു അമ്മയുടെ സൗന്ദര്യ നയം.
 
കുട്ടിപ്രായത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ മുടി അലപ്ം നീണ്ട് കഴിയുമ്പോൾ അമ്മ യൂ ആകൃതിയിൽ അതു വെട്ടി തരും. ഞങ്ങളുടെ മുടിയിലുള്ള അമ്മയുടെ കത്രിക പണികൾ  നോക്കി നിൽക്കുന്ന വീട്ടിലെ മറ്റു കുട്ടികളോട്  അമ്മ മുടി വെട്ടണോ എന്നു ചോദിക്കും.  ഒരിക്കൽ മാത്രം വെട്ടണമെന്ന് അവർ കൗതുകത്തോടെ പറയും. പക്ഷെ മുടി നല്ല ചന്തത്തിൽ വെട്ടി കൊടുത്തതും കയ്യോ കാലോ വെട്ടി കളഞ്ഞത് പോലെ അവർ കരയും. അത്രക്കു മുടി പ്രേമമുള്ള കുട്ടികളും സ്ത്രീകളുമായിരുന്നു എനിക്ക് ചുറ്റിനും.
ശിശുപ്രായം മുതൽ മുടി മൊട്ടയടിച്ചും കാച്ചിയ എണ്ണ തേച്ചും പെൺകുട്ടികളുടെ മുടി എങ്ങനെയും പെരുപ്പിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു അമ്മമാരുടെയും മുത്തശ്ശിമാരുടേയും പ്രധാന കാര്യപരിപാടി. എന്റേയും ചേച്ചിയുടേയും മുടി ഒരിക്കൽ പോലും വടിച്ചില്ല. മുടിയുടെ നിറവും പ്രകൃവുമൊക്കെ  ജനിതകമായ് കിട്ടുന്നതെന്ന പക്ഷമായിരുന്നു അച്ഛനും അമ്മക്കും.
ചേച്ചിക്ക് നല്ല കട്ടിയുള്ള കോലു മുടിയായിരുന്നുവെങ്കിൽ മലയാളിക്ക് അത്ര പരിചിതമല്ലാത്ത ഘനം കുറഞ്ഞ നേർത്ത പട്ടിഴകളുടെ മുടിയായിരുന്നു എനിക്ക്.
“ഇവൾക്ക് മുടിക്ക് മുറ്റില്ലല്ലൊ” കരണവത്തികൾ സഹതപിക്കും. “ഹായ് എന്തൊരു സോഫ്റ്റ്” കൂട്ടുകാരികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മുടിയിൽ പിടിച്ചു നോക്കും.

കുട്ടിക്കാലത്ത് തലയിലൊരു തോർത്തു മുണ്ടോ ഷോളോ വലിച്ചിട്ട് റബർ ബാന്റും കെട്ടി ഞാനൊരു നീണ്ട മുടിക്കാരിയെ പോലെ കുണുങ്ങി നടന്നു കളിച്ചു. ഭരതനാട്യം കളിക്കുമ്പോൾ വെപ്പ്മുടിയങ്ങനെ നീട്ടി മെടഞ്ഞിടുന്നത് ഒരു കൗതുകമാണ്. മുടിയിൽ കുഞ്ചലവും കെട്ടി മുല്ലയും കനകാംബരവും ചാർത്തി ചന്ദ്രനേയുംസൂര്യനേയും വാച്ചിലിനപ്പുറവുമിപ്പുറവും പിടിപ്പിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ നീളൻ മുടിയോട് തോന്നിയ എല്ലാ ഭ്രമവും കെട്ടടങ്ങും. തലവേദന മാത്രം ബാക്കിയാകും.
അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ നാദിയ മൊയ്തുവിനെ പോലെ മുടി ഉയർത്തി ടോപ് നോട്ട് കെട്ടിത്തരണമെന്ന്  ഞാൻ അമ്മയോട്  വാശി പിടിക്കും. “കളർ ഡ്രസ്സ്” ഇടാൻ അനുവാദം കിട്ടുന്ന അപൂർവ ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നു ഒരു ചുരിദാറും ടോപ്നോട്ടുമൊക്കെയായി സ്വയമൊരു നാദിയ മൊയ്തുവാണെന്ന് തെറ്റിധരിച്ച്  ഞാൻ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്.

ഇങ്ങനൊക്കെ ആണെങ്കിലും സാറ്റിൻ റിബണും നിറമുള്ള ക്ലിപ്പുകളുമൊക്കെ അടങ്ങിയിരിക്കാത്ത കുട്ടിക്കുറുംബികളെ പോലെ...എന്റെ പട്ടു മുടിയിലധികം തങ്ങാതെ സ്ലൈഡ് ചെയ്ത് താഴേക്കിറങ്ങും. വളരുന്തോറും മുടിയിൽ അവരെ അടക്കി നിർത്താനുള്ള ക്ഷമയില്ലാതായി. അങ്ങനെ കാലങ്ങളോളം ഒരു സ്റ്റെപ് കട്ടിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. സ്ക്കൂൾകാലത്ത് അതൊരു ചുരുങ്ങിയ സ്റ്റെപ്കട്ടായിരുന്നെങ്കിൽ  മുതിർന്നപ്പോൾ  നീണ്ട സ്റ്റെപ്പ് കട്ടായി  എന്നു മാത്രം.
സ്ക്കൂളിൽ കൂട്ടിന് വേണ്ടത്ര ബോയ്കട്ടുകാരികളും കുഞ്ഞുമുടിക്കാരികളുമുണ്ടായിരുന്നു. ധൈര്യത്തിന് മുടി ചുരുക്കി വെട്ടിയ അദ്ധ്യാപികമാരുമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രചോദനത്തിനാണെങ്കിൽ  മാധുരി ദീക്ഷിത്തും മീനാക്ഷി ശേഷാദ്രിയുമുണ്ട്. പതിവു മുറിക്കലുകളിൽ പതിവിലും അരയിഞ്ചെങ്ങാനും കയറി പോയാൽ “അയ്യോ ഇതെന്താണീ മുടി കാട്ടിയത്” എന്നു ബഹളം വെക്കലുകളും കണ്ണുരുട്ടലുകളും  എപ്പോഴുമൊരു വെല്ലുവിളിയായ് ചുറ്റിനുമുണ്ടായിരുന്നു.


പ്രീഡിഗ്രിക്ക്  തൃശ്ശൂർ  സെന്റ് മേരീസ് കോളേജിൽ ചെന്നു ചേർന്നപ്പോൾ ചുമലോളം മാത്രം നീളമുള്ള  എന്റെ മുടി കെട്ടി വെപ്പിക്കുക എന്നതായ് സീനിയർ ചേച്ചിമാരുടെ അജൻഡ.  മുടികെട്ടാൻ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ. ചേച്ചിമാർ പിറ്റേന്ന് റബർ ബാന്റ് കൊണ്ട് തന്നു. റബർ ബാന്റ് പൊട്ടിയെന്ന് ഞാൻ. അഹങ്കാരിയായിരുന്നെങ്കിലും അസുഖക്കാരിയായി സ്ഥലം വിട്ടപ്പോൾ അവരെന്നോട് ക്ഷമിച്ചു.
കോളെജ് മാറി സെന്റ് ജോസഫ്സിൽ എത്തിയപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ വന്നു. “എന്താ ഈ കുട്ടി മുടി കെട്ടാത്തെ…”
എന്റെ മുടി എന്നെയോ അവരെയോ  ഒരു വിധത്തിലും അലോസരപ്പെടുത്തിയിട്ടല്ല. പക്ഷെ പരിചിതമല്ലാത്ത കാഴ്ചകളോട് മലയാളിക്ക് എപ്പോഴുമുണ്ടല്ലോ ഒരു അസഹിഷ്ണുത.
ഇന്നത്തെ ന്യൂ ജനറെഷൻ പിള്ളേരെ പോലെ  “മൈ ഹെയർ ഈസ് മൈ ചോയ്സ്..”എന്നു ഡയലോഗടിക്കാനുള്ള കോപ്പൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും….  ആഹാ….എന്റെ കെട്ടാത്ത മുടി നിങ്ങൾക്കിത്ര അലോസരമാണെങ്കിൽ ഞാനതു കെട്ടുന്നില്ല..എന്നൊരു കൗമാര സഹജമായ ദാർഷ്ട്ട്യം തോന്നിയിരുന്നു.  പക്ഷെ അതൊരു ദ്രൗപതി ശപഥമൊന്നുമായിരുന്നുമില്ല.
ഫ്രീക്കന്മാരും ഫ്രീക്കികളും നിറഞ്ഞ ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ ഞാനീ  പറഞ്ഞതൊക്കെ വെറും പഴങ്കഥ എന്നു പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തോന്നുമെങ്കിലും ഇപ്പോഴും മലയാളിയുടെ നീണ്ടമുടി ഭ്രമത്തിന് ആശ്വാസം വന്നിട്ടില്ലെന്ന്  പത്രമാസികകളും റ്റെലിവിഷനിലും മിന്നിമറയുന്ന പരസ്യങ്ങൾ പറയുന്നു. മുടി വളരാൻ ഇത്രയേറെ ഹെയർ ഓയിലുകൾ വിൽക്കപ്പെടുന്ന നാട് മറ്റേതാണ്!  


ഒരിക്കൽ അറ്റം മുറിച്ചു ഒപ്പമാക്കാൻ പറഞ്ഞ് അമ്മ ചേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ  പഞ്ഞി പോലെ പതുപതുത്ത അല്പം ചുരുണ്ട  മുടി വിടർത്തിയിട്ട് ഇരുന്നു. ഒരു പൂർണതാവാദിയായ ചേച്ചി മുടി ഒപ്പമാക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ വെട്ടി വെട്ടി വല്ലാതെ കയറി പോയി.
അമ്മക്കാദ്യമായി തീരെ നീളം കുറഞ്ഞ മുടി.
ഇത്തരം ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സ് പിടയ്ക്കുന്ന ആളൊന്നുമല്ല അമ്മ.
എങ്കിലും കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ അമ്മക്ക് സങ്കടം വന്നു.
മുടിയല്ലേ വളർന്നോളുമെന്ന് അമ്മ സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.  പക്ഷെ കാലത്തിന് ചില മൂർച്ചയുള്ള തീരുമാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നീടൊരിക്കലും അമ്മയുടെ മുടി പഴയതു പോലെയായില്ല.
കീമോ തെറാപ്പി ചുമലിനു താഴേക്കു നീണ്ടു കിടന്നതെല്ലം പൊഴിച്ചു കളഞ്ഞു. പക്ഷെ അപ്പോഴും അമ്മക്ക് തലയിൽ നിറച്ചും മുടിയുണ്ടായിരുന്നു. പൊഴിയുന്ന മുടിയിഴകൾ കൂട്ടി വെച്ചു ഒരു നെറ്റിനകത്താക്കി അമ്മയത് ബാക്കിയുള്ള മുടിയോട് ചേർത്ത് കെട്ടി.
പിന്നെ വളരാത്ത മുടിയുമായി അമ്മ കണ്ണുകൾ പൂട്ടിയുറങ്ങി.

ടൊറോണ്ടോ ജനറലിലെ എഫറസിസ് യൂണിറ്റിലെ തലമുതിർന്ന നഴ്സ്  മെർമയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്റെ മുടി വല്ലാതെ കൊഴിയുന്നു. എന്താണത്….പ്രെഗ്നിസോണ്‍  ആണോ..അതോ വിങ്ക്രിസ്റ്റിയോ…” “രണ്ടും.”  മെർമ വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ കവിളിൽ തലോടി.
 “മുടി..ചുരുക്കി വെട്ടികൊള്ളൂ...അതാണിപ്പോ നല്ലത്.” മെർമയുടെ ചുരുക്കി വെട്ടിയ സോൾട്ട് ആന്റ് പെപ്പർ മുടിയിലേക്കും ചുമന്ന ചായം കൊണ്ട് മോടിപിടിപ്പിച്ച മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയിലേക്കും കണ്ണുകൾ പായിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ… മുടി ചുരുക്കി വെട്ടിയാൽ മെർമയെ പോലെ സുന്ദരിയാകുമോ ഞാനെന്നു ചോദിക്കാൻ തോന്നി.  

“മുടികൊഴിച്ചിലൊക്കെ ‘ടി ടി പി’ യുടെ ആഫ്റ്റെർ ഇഫക്ക്ട്ടാണ്  മായാ”  ഡോക്ട്ടർ ഡേവിഡ് ബ്രാത്  ഒരു തുന്നൽക്കാരന്റെ കലാവിരുതോടെ നീണ്ട് മെലിഞ്ഞ വിരലുകൾ കൊണ്ട് എന്റെ വലത്തെ തോളിനു താഴെ സൂചിയും നൂലും കൊരുത്ത് തുന്നുമ്പോൾ  നിസ്സാരമായ് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വെളുത്ത നെറ്റിയിലെക്ക് ഉറ്ന്നു കിടന്ന കറുത്ത ചുരുൾമുടിയിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ കിടന്നു.
പക്ഷെ അപ്പോഴൊന്നും മുടി മുറിച്ചു കളയാൻ തോന്നിയില്ല. അതെന്തുമാത്രം കൊഴിയുമെന്ന് കാത്തിരിക്കണമെന്ന് തോന്നി. ബാത് ടബ്ബിൽ..കിടക്കയിൽ തലയിണയിൽ കുപ്പായത്തിൽ അതങ്ങനെ ഊർന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. കറുത്ത താമരകൾ എനിക്കു ചുറ്റും വിരിഞ്ഞു നിന്നു. തലയിലേക്ക് ചെല്ലുന്ന കൈ എപ്പോഴും ഒരു കുന്നു കറുത്ത പൂക്കളുമായി മടങ്ങി. അപ്പോഴൊക്കെ ടിവീ മുറിയിലെ ചെറിയ കട്ടിലിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്നു തലയിൽ നന്നും പൊഴിഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ വാരിയെടുക്കുന്ന അമ്മയെ ഞാൻ വീണ്ടുംവീണ്ടും കണ്ടു.
“എനിക്കായിരുന്നു ഈ അവസ്ഥയെങ്കിൽ ഞാൻ ഡിപ്രഷനിൽ മുങ്ങി പോയേനെ.” കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു. പക്ഷെ കൊഴിഞ്ഞു തീരുന്ന മുടിയിഴകൾ എന്നെ കരയിച്ചില്ല.


തിരിച്ചു വന്ന മഴവില്ലും പൂക്കളുമായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയെ.
കൊഴിയുന്ന മുടിയിഴകൾ വാരിയെടുക്കുന്ന എന്റെ കണ്ണിൽ അശേഷം നനവുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും എന്റെ ആറുവയസ്സുകാരി മകൾ അപ്പോഴെന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ ഇറ്റ് ഈസ് ഓക്കെ അമ്മാ….യൂ ആർ  ബ്യൂട്ടിഫുൾ”
ഇങ്ങനെയൊക്കെ മന്ത്രസ്പർശമുള്ള വാക്കുകൾപറയാൻ ആരാണവളെ പഠിപ്പിച്ചത്!!! (അമ്മയോട് ഇത്ര നല്ല വക്കുകൾ പറയാനറിയാതെ ഞാൻ നിന്നത് വളർന്നു പോയതു കൊണ്ടായിരിക്കുമോ!)
ഞാൻ മുടി വിതറിയിട്ട് അലങ്കോലമാക്കുന്ന മുറികൾ ഓരോന്നും ഒരു മൂളി പാട്ടോടെ വാക്ക്വം ചെയ്ത് വ്രത്തിയാക്കുന്നവൻ! നേർത്ത മുടിയിഴകൾക്ക് നനുത്ത ഉമ്മകളുടെ വളമിടുന്നവൻ!  ഇങ്ങനെ സ്നേഹമാകാൻ സാന്ത്വനമകാൻ ആരാണവനെ പഠിപ്പിച്ചത്!!  


കൊഴിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞ്  ഒടുവിൽ തലമുടി കൊഴിച്ചിൽ നിർത്തി. ദുർബലമെന്ന്  ഞാൻ കരുതിയ…..എന്റെ മുടിയിഴകൾ..എത്ര മിടുമിടുക്കികൾ...കരുത്തുറ്റവർ. കെട്ടു കെട്ടായി പൊഴിഞ്ഞു വീണിട്ടും പിന്നേയും പിന്നേയും മുടി ബാക്കി. എല്ലാ വൈധരണികളെയും നമ്മളൊന്നിച്ചു നീന്തി കടക്കുമെന്ന് അവരെന്നോട്  ചിരിച്ചു.  

എനിക്ക് ചുറ്റും എത്രയെത്ര തരം മുടിക്കാർ. നീട്ടിയവർ... ചുരുക്കിയവർ.. ചുരുട്ടിയവർ വടിച്ചവർ….മഴവിൽ നിറങ്ങൾ പൂശിയവർ….പാംബിനേയും തേളിനേയും വരച്ചു വെച്ചവർ….ജഡ പിടിപ്പിച്ചവർ . അവർക്ക്  ഞാൻ മുടി അഴിചു വിടർത്തിയാലെന്തു . ചുരുക്കി മുറിച്ചാലെന്തു. മൊട്ടയടിച്ചാലെന്ത്. എന്റെ മുടി ഒരു വിധത്തിലും അവരുടെ ജീവിതങ്ങളെ ബാധിക്കില്ല എന്നത് എനികെന്ത് മാത്രം സ്വാതത്ര്യം  തരുന്നു! പക്ഷെ നാട്ടിൽ മുടിഭ്രാന്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ “തന്റേതല്ലാത്ത കാരണംകൊണ്ട്” മുടി നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഓരോ ദിവസവും ഇത്ര ലാഘവമായി കടന്നു പോകുകയില്ലെന്നെനിക്കറിയാം. മുടി തന്നിഷ്ട്ടപ്രകാരം മുറിക്കുന്നതും വടിക്കുന്നതും അനുവാദമില്ലാതെ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നതും രണ്ടും രണ്ടാണ്. ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും മുടി നീട്ടിയിട്ട് മാത്രം ശീലിച്ചവർക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന മുടി  വെറും സൗന്ദര്യപ്രശ്നമല്ല. തികച്ചും പരിചിതമായ ഒന്നിൽനിന്നും അപരിചിതമായ മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള പേടിപ്പിക്കുന്ന സഞ്ചാരമാണ്.  തനിക്കപരിചിതമായ മറ്റൊരു തന്നെ കണ്ണാടിയിൽ കാണുവാനുള്ള ധൈര്യം നമുക്കെല്ലാവർക്കും വേണം. കാരണം പലതരം വ്യാധികൾ...ചിലപ്പോൾ കേട്ടുകേൾവി പോലുമില്ലാത്തത്.. ( കാൻസർ ചികിത്സ മാത്രമൊന്നുമല്ല മുടി കൊഴിക്കുക എന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ അറിയാം )ഏതു നിമിഷവും തികച്ചും അപരിചിതമായ നമ്മെ നമുക്കു കാണിച്ചു തരാം.

                                            By  Amritha

ഭാഷ വശമില്ലെങ്കിലും ചൈനക്കാരി പെണ്ണിന് പണി അറിയാം. “നോക്കൂ...നിങ്ങളുടെ മുടിയിപ്പോൾ കട്ടി വെച്ചതായി തോന്നുന്നില്ലേ”  അവളെന്റെ പിറകിൽ വലിയ കണ്ണാടി പിടിച്ചു കാണിച്ചു.  അവളോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഹ്രസ്വമായൊരു സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമെന്നോ അനുഭവിച്ചൊരു ഭാരമില്ലായ്മ തിരിച്ചു വന്നതറിഞ്ഞു.
“എന്താ ചൈനക്കാരി പറയുന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“എല്ലാ മാസവും വന്നു തുംബൊന്ന് വെട്ടുന്നത് നല്ലതാണെന്ന്”
“എന്തിന് മുടി വളരാനോ”
“അല്ല...അവർക്ക് കാശ് കിട്ടാൻ…”
മുടി കുറഞ്ഞാലെന്ത് ..എന്റെയുള്ളിലെ ചിരി കുറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നു അഹങ്കരിച്ചു… അവന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷെ കിടപ്പുമുറിയിലെ ആൾ പൊക്കമുള്ള കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാനതിൽ അച്ഛമ്മയെ കണ്ടു. മനസ്സ് കയ്യിൽ നിന്നും വഴുതി പോയപ്പോൾ കറുപ്പിനെ ഒളിപ്പിച്ച നീണ്ട വെള്ളി തലമുടി അച്ഛമ്മക്ക് ഇഴവേർപ്പെടുത്താനാകാത്ത സമസ്യയായി  തീർന്നു .അതു ചുരുക്കി മുറിച്ചപ്പോൾ അച്ഛമ്മയുടെ തലക്ക് ചുറ്റുമൊരു വെഞ്ചാമരം. വെഞ്ചാമരവും തലയിൽ വെച്ച് അച്ഛമ്മ പാറി പാറി നടന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ തോന്നുന്നിടത്തൊക്കെ മൂത്രമൊഴിച്ചു. അപ്പിയിട്ടു. തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും ശുണ്ഠിയെടുത്തു. വാശിപിടിച്ചു. പിന്നെ  ഇനി ചെയ്യാൻ കുറുംമ്പൊന്നും ബാക്കിയില്ലെന്ന പോലെ പുഞ്ചിരിച്ച് സുന്ദരിയായി  ഉറങ്ങി
കിടന്നു. തലക്കൽ കത്തിച്ചു വെച്ച നിലവിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം തട്ടി വെള്ളി വെഞ്ചാമരം  സ്വർണ്ണ ചാമരമായി.
അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ  അടിത്തട്ടിൽ നിന്നെവിടെ നിന്നോ….തികട്ടി തികട്ടി..പതഞ്ഞ് പൊന്തി വന്നു എന്തിനെന്നില്ലാത്തൊരു കരച്ചിൽ. അപ്പോൾ ജനാലയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന നിലാവിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് മുഖങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ പ്രിയമുഖങ്ങൾ. ഉറങ്ങുന്ന ആ മുഖങ്ങളിൽ കെട്ടി നിന്നു ഒരു  കടലോളം പോന്ന സമാധാനം ...അതു കണ്ട നിമിഷം എന്റെ സങ്കടം അപ്പാടെ വറ്റി പോയി.




July 11, 2013

പറന്ന പക്ഷികൾ..........


ചില പ്രഭാതങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. സ്വപ്നങ്ങളുടെ മൂഡ്ഡ സ്വർഗത്തിൽ നിന്നും തട്ടിയുണർത്തി ഇരുട്ടു കനത്ത നിഴൽ വഴികളിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടു പോകും.
എന്നിട്ട് കനൽ പൊള്ളലുള്ള ചില കാഴ്ചകളിലേക്ക്..മുഖങ്ങളിലേക്ക് വാതിൽ തുറന്നു വെക്കും
നോക്കൂ...... കൂടെ നടന്നവർ...നിന്റെ കൂടെ മഴവിൽ നിറങ്ങളിൽ അഭിരമിച്ചവർ....നിന്നെ പോലെ.....വിടർന്ന കൌതുക കണ്ണൂകളിൽ നിറച്ചും കൌമാര സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തു വെച്ചവർ അവരിൽ ചിലർക്കു പിന്നീട് എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്ന്!
കാണൂ..കാണൂ....ഇലകൊഴിഞ്ഞ മരങ്ങളെ....നിഴൽ പരന്ന താഴ്വാരങ്ങളെ....

കഴിഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങളിലൊന്ന് അങ്ങനെയായിരുന്നു. ലിറ്ററേച്ചർ ക്ലാസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടുകാരി....ഫേസ്ബുക്കിലെ സഹപാഠികളോട് പങ്കു വെച്ച......തീക്കനൽ പൊള്ളൽ..
“നിത ആന്റ്ണി പാസ്ഡ് എവേ...”

വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം മെലിഞ്ഞു നീണ്ട..ഇരുനിറക്കാരിയായ പെൺകുട്ടി ചുണ്ടിലൊരു കുസ്രിതി ചിരി ചേർത്ത് കയ്യിൽ പുസ്തകങ്ങളുമായി ക്ലാസ്സുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നു.

ആ പെൺകുട്ടി എന്റെ അടുത്ത സ്നേഹിതയായിരുന്നില്ല. ആ പെൺകുട്ടിയെ ആഴത്തിൽ ഞാനറിഞ്ഞിട്ടുമില്ല.
എങ്കിലും മാഞ്ഞും നിറം മങ്ങിയുമൊക്കെ പൊയ്പോയ എത്രയോ മുഖങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓർത്തിരിക്കാൻ....കളഞ്ഞു പോകാതെ കൈകുംബിളിൽ മുറുക്കിപിടിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ നല്ല ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നിതക്കും  എനിക്കുമിടയിൽ വർഷങ്ങളുടെ  വലിയൊരു വിടവുണ്ടായിരുന്നേനെ.
പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളിൽ  നിതയുടെ മുഖം പതിവായി എന്റെ ചിന്തകളെ നീറ്റിയിരുന്നു.
അതിനു കാരണവുമുണ്ട്.
കുറച്ചു കൊല്ലം  മുൻപ് ഇതുപോലൊരു പ്രഭാതം....പൊള്ളുന്ന ഒരു ചോദ്യമെനിക്കു നേരെ നീട്ടി വെച്ചിരുന്നു.
ഓർക്കൂട്ടിലൂടെ കളഞ്ഞു പോയ കുന്നിക്കുരുക്കളോരോന്നും പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന നല്ല ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അതു. 
അപ്പോൾ പഴയ ലിറ്ററേച്ചർ ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടുക്കാരി..രൂപ...,പണ്ട് നിതയോടൊപ്പമാണ് രൂപയെ മിക്കപ്പോഴുംകണ്ടിരുന്നത്,  ചോദിച്ചു, “നിതയുടെ കാര്യമറിഞ്ഞില്ലേ?”  
ആ ചോദ്യം ലാവയായി ഉള്ളിലിരുന്നു തിളച്ചു. ഈശ്വരാ നിതക്കെന്തു പറ്റി?  എന്തു പറ്റിയെന്നറിയാൻ മനസ്സ് പിടച്ചു. പക്ഷെ ചോദിക്കാൻ ധൈര്യം കിട്ടിയുമില്ല. ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന നിമിഷം ഒർമ്മയിൽ വെളിച്ചം പെയ്തു നിൽക്കുന്ന ആ മുഖത്തേക്ക് ഇരുൾ പടർന്നാലോ? ഒടുവിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചോദിച്ചു. മറുപടിയും കിട്ടി.
”നിതയുടെ ഹസ്ബെൻഡ് മരിച്ചു. മിലിറ്ററിയിലായിരുന്നു. രണ്ട് കൂഞ്ഞു മക്കളുണ്ട്.” 
പിന്നെ പ്രാർഥിക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, വെറുതെ പഴയ കോളെജ് ഇടനാഴിയിലൂടെ മനസ്സോടുമ്പോൾ...തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു വരും നിതയുടെ മുഖം
.
 നിതയുടെ മുഖത്ത് ഞാനെന്നുമൊരു ധൈര്യം കണ്ടിരുന്നു.ഭംഗിയുള്ളൊരു ചങ്കൂറ്റം...നിതയുടെ നിൽ‌പ്പിലും...നടപ്പിലുമൊക്കെ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തിരുന്നു.
എനിക്കത് ഇഷ്ട്ടവുമായിരുന്നു.  പഠനത്തിൽ ഏറ്റവും  മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ..പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല നിത. ഒരു മിടുമിടുക്കിയോ ക്ലാസ്സിലെ ബഹളക്കാരിയോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല
എന്നാൽ ജീവിത പരീക്ഷയിൽ വിജയിക്കാൻ പോകുന്നൊരാളാണ് നിതയെന്നു...എനിക്കെന്തോ ആ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും  പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്നുമൊക്കെ വെറുതെ തോന്നിയിരുന്നു.
അതിനു എടുത്തു പറയത്തക്ക കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ തന്നെ.


 
നിതക്ക് ഒരാപത്തും പറ്റിയിട്ടില്ലെന്നത്....വേപഥു കൊണ്ട എന്റെ മനസ്സിനെ ഏറെ തണുപ്പിച്ചു.
 എങ്കിലും ഇളം  പ്രായത്തിൽ  വൈധവ്യവും രണ്ടു പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പൂറ്ണ്ണ ചുമതലയും ...അങ്ങനെ വലിയൊരു വൈധരണിയുടെ മുന്നിലാണ് അവൾ നിൽക്കുന്നത് എന്ന അറിവ് ഒട്ടും ആശ്വാസം നൽകിയുമില്ല.
ഇനി പഴയ പോലെ കുസ്രിതി ചിരി ചിരിക്കാൻ നിതക്ക് കഴിയുമോ? 

ആരൊക്കെയൊ പറഞ്ഞു...വീരമ്രിത്യു പ്രാപിച്ച ധീര യോധാക്കളെ കുറിച്ചു വനിതയിൽ വന്ന ഫീച്ചറിൽ നിതയുടെ വിവരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്.
നിതയുടെ മുഖത്ത്..പണ്ടെന്തിനെന്നില്ലാതെ ഞാൻ വായിച്ചെടുത്ത ആ ധൈര്യം ഇപ്പോളുമുണ്ടാകണേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിച്ചിരുന്നു. ഉണ്ടാകുമെന്നു തന്നെ പ്രത്യാശിച്ചിരുന്നു. ഈ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ അഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞമരാതെ ഒരു ഫീനിക്സ് പക്ഷിയായി അവൾ ഉയിർത്തെണീക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
 


ഒരിക്കൽ കോളേജ് മാഗസിന് വേണ്ടി ഞാനൊരു ഫീച്ചർ എഴുതുകയായിരുന്നു. എഴുത്തിനു മുൻപായി കുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ ഒരു സർവേയും നടത്തി.
ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നിത തന്ന...കുസ്രിതി നിറഞ്ഞ മറുപടികളാണ് നിതയിൽ എനിക്കൊരു കൌതുകം ജനിപ്പിച്ചത്.

പിന്നെ..പതുക്കെ ഞങ്ങൾ കൂടുതലെന്തൊക്കെയോ വർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
നിതയുടെ, കണ്ണിലും ചുണ്ടിലും കുസ്രിതി നിറച്ചുള്ള നിൽ‌പ്പിൽ....വർത്തമാനത്തിൽ ‘പൊസിറ്റിവിറ്റി’ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും.

എന്റെ ശ്വാസകോശം അന്നു നിരന്തരമായ പണിമുടക്കിലാണ് . നിത്യമെന്നോണം തുമ്മലും..ചുമയും വലിവും. നിതയുടെ വീട്ടിലുമുണ്ടായിരുന്നു....ശ്വാസം
 മുട്ടുള്ള ഒരാൾ. അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം..നിത ഇടയ്ക്കു  മറ്റാർക്കുമില്ലാത്ത താല്പര്യത്തോടെ ചോദിക്കും. “രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പറ്റാണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ..എന്ത..ചെയ്യാ..?” “പങ്കജ കസ്തൂരി കഴിച്ചിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഫലമുണ്ടോ?...”
സെന്റോഫ് പാർട്ടിയുടെ തലേന്നായിരുന്നു ക്ലാസ്സ് ഫോട്ടൊയെടുപ്പ്.  അന്നു ഞാനൊരു അബദ്ധം കാണിച്ചു. പൊടിയോടുള്ള തീവ്രമായ അലർജി കാരണം അപ്പപ്പോൾ കഴുകിയെടുത്ത വസ്ത്രങ്ങളേ എനിക്കുപയോഗിക്കാൻ പറ്റാറുള്ളൂ.അന്നു ഞാൻ അലമാരയിലിരുന്ന അമ്മയുടെ നല്ലൊരു സാരിയെടുത്തുടുത്തു. കോളേജിലെത്തിയതും കുടൽമാല പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്ന തരം തുമ്മലിന്റെ ആഘോഷമായി. ഇൻഹേലറൊ ഗുളികയോ ബാഗിലുണ്ടായില്ല. പിന്നെ പനിയും തുടങ്ങി.
പിറ്റേന്നത്തെ സെന്റ് ഓഫ് നഷ്ട്ടപ്പെടുമെന്നു കരുതി ഞാനാകെ വിഷാദത്തിലായി.
അപ്പോൾ നിതയാണ് ധൈര്യം തന്നത് .“വീട്ടിൽ ചെന്നയുടനെ മരുന്നും കഴിച്ചു നന്നായുറങ്ങു.നാളെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴെക്കും ഒക്കെ ഭേദായിരിക്കും.“
സാധാരണ അങ്ങനെ ഭേദാവാറില്ല.അസുഖത്തിന്റെ ഒരു ആക്രമണമുണ്ടായാൽ ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും കിടത്തിയേ ഒഴിഞ്ഞു പോകാറുള്ളു.
പക്ഷെ പിറ്റേന്ന്..പനിയും കുറുകലുമൊന്നുമില്ലതെ ഞാൻ കോളേജിലെത്തി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ..”എന്നൊരു സന്തോഷ ചിരി  നിത എനിക്കു തന്നിരുന്നു.
അതായിരുന്നിരിക്കാം
. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ അവസാനത്തെ വർത്തമാനം.പിന്നെ..പരീക്ഷക്കു കണ്ടപ്പോൾ...ഗ്രാജ്വേഷൻ സെറിമണിക്കു കണ്ടപ്പോൾ..എന്താണ് പറഞ്ഞത്? അതൊന്നും ഓർമ്മയിലില്ല.
പക്ഷെ ഇതൊന്നുമായിരുന്നില്ല..നിതയുടെ മുഖം ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മങ്ങി പോകാതിരിക്കാനുള്ള
 കാരണം. ഇതിനൊക്കെ മുൻപുണ്ടായ ഒരു മോതിര കഥയാണ് നിതയുടെ ഓർമ്മ എന്നോട് കൂടുതൽ ചേർത്തു വെച്ചത്.

 അന്നു എന്റെ വിരലിലൊരു മോതിരംകിടന്നിരുന്നു. പർപിൾ നിറമുള്ള അമത്തിസ്റ്റ് കല്ലു പതിച്ച മോതിരം.ബെർത് സ്റ്റോൺ എന്നതിലപ്പുറം ആ മോതിരമെന്റെ ഹ്രിദയത്തോട് വളരെ  തൊട്ടുരുമ്മിയിരുന്നു. അതെനിക്കു കിട്ടിയ ഒരു പ്രണയോപഹാരമാണ്.
ഒരു ദിവസം മോതിരം കളഞ്ഞു പോയി. തിരയാവുന്നിടത്തൊക്കെ തിരഞ്ഞു.കണ്ടെത്തിയില്ല.
പിറ്റേന്ന് ആ മോതിരം ഞാൻ കോളേജിൽ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന വാനിലെ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ വിരലിൽ കണ്ട് ശരിക്കുമമ്പരന്നു പോയി.
ഞങ്ങളുടെ കോളേജിനോട് അനുബന്ധിച്ചു ഒരു പാരലൽ കോളേജ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.അവിടത്തെ വിദ്യാർഥിനിയാണ് ആ പെൺകുട്ടി. ആ കുട്ടി അതു കട്ടെടുത്തതല്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്. ഇല്ലെങ്കിലിത്രയും
 പരസ്യമായി അത് പ്രദർശിപ്പിക്കുകയില്ലല്ലൊ.
പക്ഷെ ഇത്രയും കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു അതെന്റെ മോതിരമാണ്..അതെനിക്ക് തരൂ എന്നു പറഞ്ഞാൽ...അവൾ അപമാനിതയാകില്ലേ.
ഞാനാകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

അതു നിത അറിയാനിടയായി.
മോതിരത്തിന്റെ കഥയൊന്നും നിതക്കു അറിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ വിരലിൽ കിടന്ന മനോഹരമായ മോതിരം നിതക്ക് നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്.
“മായേടെ സ്വന്തം..മോതിരം ചോദിക്കുന്നതിനു പേടിക്കുന്നത് എന്തിന്? മറ്റൊരാളുടെ സാധനം സ്വന്തമാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയല്ലെ പേടിക്കേണ്ടത്..”
നല്ലൊരു മോതിരം വെറുതെ കളയരുത് എന്നു നിത. എന്നിട്ടും ആ കുട്ടിയ..അപമാനിക്കുകയാണൊ..എന്ന ഭയം എന്നെ വിട്ടു പോയില്ല.
വാനിൽ വെച്ചു ചോദിക്കാൻ മടിയാണെങ്കിൽ പുറത്തു വെച്ചു രഹസ്യമായി സംസാരിക്കണമെന്ന് നിത.
മടിച്ചു നിന്ന എന്നെ നിതയാണ് പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയത്.
വാൻ വരുന്നതും കാത്ത്...വൈകുന്നേരം ആ പെൺകുട്ടിയും സുഹ്രുത്തുക്കളും..ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് പാർക്കിൽ ഇരുന്നിരുന്നു.
“ചെല്ല്”..എന്നു നിത എന്നെ തള്ളി വിട്ടു. ഞാനാ കുട്ടിയെ അരികിൽ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു.
അതു ബെർത് സ്റ്റോണായതു കൊണ്ടാണ് മടക്കി ചോദിക്കുന്നതെന്നു വലിയ ക്ഷമാപണത്തോടെയുള്ള എന്റെ സംസാരം കേട്ട് നിത മാറി നിന്ന ചിരിച്ച ചിരി..ഓർമ്മയിൽ ഒളിമങ്ങാതെയുണ്ട്.
വാനിൽ..വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു...മോതിരമെന്ന്
പറഞ്ഞു...ആ കുട്ടി എനിക്കത് മടക്കി തന്നു.
നിതയെ കുറിച്ചു ഞാൻ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും ചേതോഹരമായ ഓർമ്മയും ഇതു തന്നെയാണ്.

“നിത ആന്റണി  പാസ്ഡ് എവയ്”
ഫേസ് ബുക്കിൽ വന്നു കിടക്കുന്ന സന്ദേശം പെയ്യാനോങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഒരു ആകാശം പോലെ...!!! ഹ്രിദയത്തിന്റെ അടിത്തടിയിൽ നിന്നും പതഞ്ഞു പൊന്തി വരുന്ന നിലവിളി പോലെ !!!
ഒരു ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെ പോലെ ചാരത്തിൽ നിന്നുയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയ പെൺകുട്ടി....രണ്ട് കുഞ്ഞൂങ്ങളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു വെച്ചു.....കനത്ത തിരകളോരോന്നും വിജയിയായി നീന്തി കടക്കുമെന്നു....പ്രത്യാശിച്ച
....സഹപാഠി....അവൾക്ക് സത്യത്തിലെന്താണ് പറ്റിയത്?
അസുഖമായിരുന്നുവെന്നു..കേട്ടു.

പക്ഷെ...ഈ അസുഖത്തിന് വിധിക്കു എന്തു ന്യായീകരണമാണ് പറയാനുള്ളത്...?

അനാഥത്വത്തിൽ മുങ്ങി പോയ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ...അമ്പരന്ന കണ്ണുകൾക്ക്....
മക്കളെ തനിച്ചാക്കി അകന്നു പോകുന്ന ആ അമ്മ മനസ്സ് തിന്ന തീജ്വാലകൾക്ക്....എന്താണ് മറുപടി?
 

 ഇന്നലെ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഓർമ്മകളുടെ ഓട്ടോഗ്രാഫ് കണ്ടെടുത്തു. നിറം മങ്ങിയ...ഏടുകൾക്കും....അക്ഷരങ്ങൾക്കുമിടയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു പെൺകുട്ടി കുറിച്ചിട്ട വരികളും.

 “മായക്കുട്ടിക്ക്...“ എന്നാണ് അവളെന്നെ അഭിസംബോധന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഊഷ്മളമായ ആ വിളി നെഞ്ചിലെവിടെയൊ കൊളുത്തി വലിച്ചു.
സ്നേഹാക്ഷരങ്ങൾ നിത  അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

“ഒരു  വലിയ കഥാകാരിയാണെന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.  പക്ഷെ കഥകളൊന്നും വായിക്കാൻ ഇതു വരെ അവസരം കിട്ടിയില്ല. എന്നാലും ഞാൻ disappointed ആകുന്നില്ല. കാരണം ഭാവിയിൽ എത്ര വായിക്കാൻ കിടക്കുന്നുവെന്ന് ആർക്കറിയാം? . "pen is mightier than sword ' എന്ന വാക്യം അന്വർത്ഥമാക്കാൻ എന്റെ കൂട്ടുക്കാരിക്ക് കഴിയട്ടെ. പടികൾ ചവിട്ടി കയറുമ്പോൾ ക്ഷീണിതയായി പിന്നിട്ട കാലങ്ങൾ ഓർക്കുകയാണെങ്കിൽ , ഈ കൂട്ടുക്കാരിയെ കൂടി ഓർക്കണം ട്ടൊ. ജീവിതത്തിനു വേണ്ടി എല്ല ഭാവുകങ്ങളും നേർന്നു കൊണ്ട്..ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടത്തോടെ.....നീതു.”

പിന്നീട് ഞാനെഴുതിയതു എന്തെങ്കിലും നിത വായിച്ചുവോ? അറിയില്ല.
പക്ഷെ ഇനി എഴുതുന്നതൊന്നും നിത വായിക്കുകയില്ല.
എങ്കിലും നിതയെ കുറിച്ചു...രണ്ടു വരി കുറിച്ചു വെക്കതെ വയ്യ.........നിത പറഞ്ഞത് പോലെ......വർഷങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും നിതയെ ഞാനോർക്കുന്നുവെന്നു അറിയിക്കാൻ.
നിത എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സ്നേഹിതയായിരുന്നില്ലെങ്കിലും....നിതയെ ഞാൻ ഗാഡമായി അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും....നിതയെ എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നല്ലൊ.



വെളുത്ത സാരിയും ശിരോവസ്ത്രവുമണിഞ്ഞ് വധുവായി അവൾ ഒരുങ്ങി നിന്നതെങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. മാത്രിത്വത്തിന്റെ മേദുരതയിൽ അവൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നത് എങ്ങനെയെന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒടുവിൽ സങ്കടക്കണ്ണുകൾ പൂട്ടി അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്..എങ്ങനെയെന്നും എനിക്കറിയില്ല.
എങ്കിലും കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോൾ  നിതയെന്ന പെൺകുട്ടി ഒലീവിന്റെ നിറമുള്ള കുപ്പായത്തിൽ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു ചിരിക്കുന്നു.


May 03, 2013


                     2007-ൽ പരിധി പബ്ലിക്കേഷൻസ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “അലമേലു തുന്നുകയാണ്”, എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ കഥയാണ് “അലമേലു തുന്നുകയാണ് .”  അലമേലു എഴുതുമ്പോൾ എന്റെ ജീവിതമോ മനസ്സോ ചിന്തയോ അലമേലുവിന്റെ അടുത്ത് നിന്നിരുന്നില്ല. ഞാൻ തികച്ചും വ്യക്തിഗതമായ സങ്കടങ്ങളിൽ കൂപ്പുക്കുത്തുകയായിരുന്നു. അലമേലുവിന്റെ മാനവിക സ്നേഹം എന്ന തലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി സ്വകാര്യ ജീവിത്തത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ വേവുകയായിരുന്നു. . എന്നാൽ അതിലും എത്രയോ മുൻപു അലമേലു എന്റെ ഉള്ളിൽ തീവ്രതയോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അലമേലുവിന്റെ തരം സങ്കടങ്ങളും നിസ്സഹായതയും കുട്ടിക്കാലം  മുതൽ എന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.  അതേതു രൂപത്തിലോ ഭാവത്തിലോ എന്നു നിശ്ചയമില്ലെങ്കിലും എന്നെങ്കിലും അലമേലു ഉള്ളിൽ തിങ്ങി വിങ്ങി പുറത്തേക്കൊഴുകുമെന്നു മാത്രം എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
                   
                     2000 ഡിസംബറിലാണ് അലമേലുവിനു ജീവിക്കുവാനുള്ള കാൻ വാസ് എനിക്കു വീണു കിട്ടുന്നത്. അമ്മയായിരുന്നു എന്റ്റെ ഏറ്റവും വലിയ സഹ്രിദയയും ആരാധികയും. അമ്മ പോയതിനു ശേഷം ആദ്യമായി എഴുതുന്ന കഥയാണ് അലമേലു തുന്നുകയാണ്.
അന്നു ഞാൻ തികഞ്ഞ വിഷാദത്തിന് അടിമ. മനസ്സിന്റെ മുറിവുകൾ ആഴമേറിയതും ചോര നിലക്കാത്തതും. ജീവിതം വെറുമൊരു ഞാണിന്മേൽ കളി. ഏതു നിമിഷവും പിടിവിട്ട് താഴെ പൊടിഞ്ഞു കിടക്കാൻ എന്റെയുള്ളിൽ തന്നെ തീവ്രമായ വെമ്പലുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ചേച്ചി എനിക്കു നേരെ ഒരു തുന്നൽ കിറ്റ് നീട്ടുന്നത്. ഞാനൊരു തുന്നൽക്കാരിയേയായിരുന്നില്ല. തുന്നലിനുള്ള ക്ഷമയോ കഴിവോ എനിക്കൊട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ഓളങ്ങളിൽ നിന്നു പുറത്തേക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കിട്ടിയൊരു ഓവ്വാണ് അതെന്ന് തോന്നി. എന്റെയുള്ളിൽ തന്നെ മറ്റൊരു ലോകം സ്രിഷ്ട്ടിച്ച് അബോധപൂർവ്വം ഞാൻ നടത്തിയ പലായനമായിരുന്നു അത്.

                  തുന്നേണ്ട ചിത്രം ഒരു നായ്ക്കുട്ടിയുടേതായിരുന്നു. അതിനു ആവശ്യമായ വർണ്ണ നൂലുകൾ, സൂചി, ക്യന്വാസ്സ്, വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ എല്ലാം കയ്യിൽ വന്നു പെട്ടു.. ഞാൻ തുന്നാൻ തുടങ്ങി. നെയ്ത്തിന്റെ താളത്തിലേക്ക് അറിയാതെ ഞാൻ വീണു പോയി. പലപ്പോഴും ഊണും ഉറക്കവും ഉപേക്ഷിച്ചും വേദനിക്കുന്ന കഴുത്തും തോളും അവഗണിച്ചും, ക്ഷീണിക്കുന്ന കണ്ണൂകളെ മറന്നും ഞാൻ തുന്നിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
തുന്നാതിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സൂചി നൂലുകളെ കുത്തി വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . ഉറങ്ങാൻ കണ്ണൂകളടച്ചപ്പോൾ അടഞ്ഞ ഇമകൾക്കപ്പുറത്ത് സൂചിയും നൂലും പരസ്പരം ഇഴുകിയും പൊരുതിയും പണിയെടുത്തു.  നിദ്രയിലും ഞാൻ തുന്നിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഞാൻ അലമേലുവായി തീർന്നു.


അലമേലു വായിക്കാത്തവർക്കായി

                                              അലമേലു തുന്നുകയാണ്


അലമേലു തുന്നുകയാണ് .
വെളുത്ത ക്യാന്വാസ് തുണിയിൽ തിളക്കമുള്ള ഇളംമഞ്ഞ നൂലു കുരുങ്ങുന്നു. ആദ്യം പുറകിൽ നിന്നും മുകളിലേക്കൊരു കുത്ത്. പിന്നെ ഒന്നു... രണ്ട്.... മൂന്ന്....ആറാമത്തെ ദ്വാരത്തിലൂടെ താഴേക്ക്. പുറകിലൂടെ വീണ്ടും പഴയ സ്ഥാനത്തേക്ക് വലിച്ച് മുകളിലേക്ക് കുത്തി....ഒന്നു ....രണ്ട്....

അലമേലു തുന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു യുവതിയുടെ നഗ്നത ക്യാൻ വാസിൽ തെളിയുന്നു. ലോകസുന്ദരിപ്പട്ടം കെട്ടി തിടമ്പെഴുന്നൊള്ളിച്ച് നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിന്റെ മിനുമിനുപ്പോ കാബറേ നർത്തകിയുടെ മാംസളതയുടെ ധാരാളിത്തമോ അല്ല.
ശ്ലീലമായ നഗ്നത.
അവിടവിടെയായി മുഴച്ച് നിൽക്കുന്ന എല്ലിന്മുട്ടികൾക്കും അവയെ പൊതിഞ്ഞ വിളർത്ത്, വടുക്കൾ വീണ്, രക്തം പൊടിഞ്ഞ് ഈച്ചയാർക്കുന്ന തൊലിക്കുമിടയിൽ ശ്ലീലമായ ശൂന്യത മാത്രം.
പിന്നെ മനസ്സിൽ ശൂന്യത. കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത.
അതെങ്ങനെ തുന്നിപ്പിടിപ്പിക്കണമെന്ന് അറിയില്ല അലമേലുവിന്.  അതിനാൽ അവൾ വിഹ്വലയായി, മുന്നിലെ ടീപ്പോയിൽ മലച്ചു കിടക്കുന്ന ദിനപ്പത്രത്തിന്റെ മുൻപേജിലേക്ക് പിന്നേയും പിന്നേയും മിഴിച്ചു നോക്കുന്നു.
 ഭ്രാന്താശുപത്രി വാർഡിലെ യുവതി!
രാവിലെ ആറു മണിക്ക് പത്രം കയ്യിൽ കിട്ടിയ നിമിഷം അലമേലുവിന്റെ ഉള്ളിലൊരു ആന്തലുണ്ടാകുകയും വയറിനകത്ത് പൂമ്പാറ്റകൾ ചിറകിട്ടടിച്ച് പിടക്കുകയും ചെയ്തു. യുവതിയുടെ നഗ്നതക്ക് പുറത്ത് ഒരു പുതപ്പ് വലിച്ചിടാൻ തീരുമാനിച്ചതോടെ അലമേലുവിന്റെ വയറിനകത്തെ പൂമ്പാറ്റകൾ ചിറകുകൾ കൂട്ടി വെച്ച് ശാന്തരായിരുന്നു.
തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കുവാനുള്ള അമിതാവേശവുമായി അലമേലു കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് കുതിച്ചു കയറി. പൂട്ടിട്ടു ബന്ധിച്ച ഗോദ്രേജ് അലമാരക്ക് മുന്നിൽ എത്തി നിന്ന അലമേലുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ വളർന്നു പൊങ്ങി മാനം മുട്ടി നിന്നിരുന്ന മഹാപർവ്വതം ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ് തവിടുപൊടിയായി നിലം പതിച്ചു. അലമേലുവിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് നിരവധി  ചിത്രത്തുന്നലുകൾ ചിതറി വീണു.

നാഷ്ണലൈസ്ഡ് ബാങ്കിന്റെ ശാഖാ മാനേജരായ ടി.എസ്. വെങ്കിട്ടരാമ അയ്യരുടെ ഏകമകൾ. ബി.ഏ സോഷ്യോളജിക്ക് ഒന്നാം റാങ്ക്. എം.എസ്.ഡബ്ലിയുവിന് ഡിസ്റ്റിങ്ങ്ഷൻ. അഞ്ചു വർഷത്തെ ഇന്റെർകോളേജിയെറ്റ് മീറ്റിൽ കലാതിലകപ്പട്ടം.
“അലമേലു- വിവാഹത്തിനു മുൻപ്” എന്നു വർണ്ണനൂലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു അടിക്കുറിപ്പ് തുന്നിച്ചേർത്ത് അവൾ അടുത്ത ചിത്രത്തുന്നൽ കയ്യിലെടുത്തു.
പ്രമുഖ സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ കൺസൾട്ട്ന്റായി ജോലി നോക്കുന്ന ശ്രീമാൻ അനന്തക്രിഷ്ണൻ എന്ന അനന്തുവിന്റെ സ്നേഹച്ചൂണ്ടയിൽ ഇര കൊത്തി കിടക്കുന്ന സ്വർണ്ണ മത്സ്യം. “അലമേലു വിവാഹത്തിനു ശേഷം” എന്നു കറുത്ത നൂലു കൊണ്ട് അടിക്കുറിപ്പ് തുന്നിച്ചേർത്ത് അവളൊരു നെടുവീർപ്പുതിർത്തു.
ചുമന്ന പട്ടിൽ വർണ്ണനൂലുകൾ മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും നീക്കി, പൂക്കളേയും കുരുവികളേയും വിടർത്തി, സ്വയം തുന്നിയുണ്ടാക്കിയ സൈഡ് സ്ലിറ്റ് കമ്മീസിൽ  പൂർവ്വാധികം സുന്ദരിയായി, അലമേലു മടിച്ച് മടിച്ചു പറഞ്ഞു. “അനന്തൂ ...എനിക്ക്...എനിക്ക് ഇത്തിരി രൂപാ.......”
"എത്ക്ക്....?”, കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ച് അനന്തു പുരികമുയർത്തി.
“അത്...അത്...”
“ഉം ശൊല്ല് കണ്ണേ....എത്ക്ക്....”
“ശീമാട്ടിക്ക് മുന്നിൽ വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പുതിയ കാഞ്ചിപുരം ചേല...?”
“ഉം..ഉം...”
“ദെൻ വാട്ട് അലമേലു? ശീഘ്രം ശൊല്ല്”
“അത് വന്ത്”
“മസാല ദോശ...?”
“നതിങ്ങ്..നതിങ്ങ്” അലമേലുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പരവശതയോടെ ഉരുണ്ടു കയറുന്നത് കാണാതെ അനന്തക്ര്‌ഷ്ണൻ തിരിഞ്ഞിരുന്ന് കീബോറ്ഡിലൂടെ ഒരു പിയാനോവിസ്റ്റിനെ പോലെ വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ വിരലുകൾ താളക്രമത്തിൽ പായിച്ച്..ഇടക്കൊന്നു തലചൊറിഞ്ഞ്, അത്ര്‌പ്തിയുടെ സ്വരങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ച് ജോലി തുടർന്നു.
അനന്തക്ര്‌ഷ്ണന്റെ പിന്നിൽ തറഞ്ഞു നിന്ന അലമേലുവിന്റെ വയറിനകത്ത് വീണ്ടും പൂമ്പാറ്റകൾ. അവൾ തന്റെ പുരുഷനെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. പച്ചയും കറുപ്പും നൂലുകൾ ഇടകലർത്തി മുൻപോട്ടെടുത്ത് ....നീട്ടി വലിച്ച്...ടീ ഷർട്ട്. അതിന്റെ വലതു ഭാഗത്തായി വെള്ള നൂലുകൾ യു.എസ്.എന്ന് കൂട്ടക്ഷരങ്ങളായി ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ അലമേലു നൂലു വലിച്ച് പിന്നിലൊരു കടും കെട്ടിട്ടു.
ലിവിങ്ങ് റൂമിലെ ദിവാനിൽ, ഇളം ഓറഞ്ചു പൂക്കൾ തുന്നിച്ചേർത്ത കറുത്ത വെൽ വെറ്റ് കുഷ്യനിൽ ചാരിക്കിടന്ന്, അലമേലു ഭ്രാന്താശുപത്രി വാർഡിലെ യുവതിയുടെ നഗ്നത പൂർത്തിയാക്കി.
ഉമ്മറത്ത് കുഞ്ഞിപ്പാദങ്ങളുടെ കോലം വരച്ച് അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന് നെടുവീർപ്പുതിർക്കുകയായിരുന്ന അനന്തക്ര്‌ഷ്ണന്റെ അമ്മ, അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അലമേലുവിനെ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കി പിറുപിറുത്തു.

അലമേലു യുവതിയുടെ നഗ്നതക്ക് മുകളിൽ കിടപ്പുമുറിയിലെ പുതപ്പ് നിവർത്തിയിട്ട് വേഗത്തിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ദോശച്ചട്ടിയിൽ ക്രീം നൂലുകൾ വട്ടത്തിൽ തുന്നി, അഗ്രത്തിൽ കാപ്പി നിറത്തിലുള്ള സാറ്റിൻ നൂല് ചേർത്തു തുന്നി അലമേലു ദോശ ചുടാൻ തുടങ്ങി.
ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അലമേലുവിന്റെ കവിളത്തൊരു ചുമന്ന പൂ തുന്നിവെച്ച് അനന്തക്രിഷ്ണൻ അവളുടെ കയ്യിലേക്കൊരു സി.ഡി വെച്ചു കൊടുത്തു.
“ഇതൊരു ന്യൂ പിക്ച്ചറുടത്. ടൈം കെടക്കുമ്പൊ പാക്ക് ....”
കൊണ്ടാട്ടമുണക്കിയും, വെണ്ടക്കാ സാമ്പാറ് വെച്ചും,  ഉഴുന്നു വട വറുത്തും കാപ്പി തിളപ്പിച്ചും അലമേലു വൈകുന്നേരത്തിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ട് കനത്ത് കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കടക്കുന്നത് വരെ അലമേലുവിന് യാതൊന്നിനെ കുറിച്ചും ചിന്തിക്കുവാൻ സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

 കോട്ടുവായിട്ട് മുറിയിലെത്തിയ അലമേലു കിടക്കയിൽ ചടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന യുവതിയുടെ നഗ്നത കണ്ട് അന്ധാളിച്ചൂ നിന്നു.
കുളിച്ചു ശുദ്ധനായി ബാത് റൂമിൽ നിന്നുമിറങ്ങി വന്ന അനന്തക്ര്‌ഷ്ണൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു മുടി ചീകുകയും നുണക്കുഴി വിരിയിച്ചുള്ള ചിരിയുടെ അഴക് സ്വയം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു. “അലൈപ്പായുതെ”യിലെ പ്രേമഗാനം മൂളി അയാൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നത് അലമേലുവിന്റെ അങ്കലാപ്പിലേക്കണ്.
“ഓ സില്ലി ഗേൾ” എന്നു തല വെട്ടിച്ച്, ഒന്നു കൂടെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി പിടിപ്പിച്ച മന്ദഹാസവുമായി അയാൾ അവൾക്ക് പിന്നിലെത്തി. അലമേലുവിന്റെ ചുമലിന് മുകളിലൂടെ കിടക്കയിലേക്കെത്തി നോക്കി.
“വാട്ടീസ് ദിസ്. എ ന്യൂഡ് പിക്ച്ചർ? മാർവലസ്!!“
 അഭിനന്ദനങ്ങൾ കോരിച്ചൊരിയുന്ന കാര്യത്തിൽ അനന്തക്രിഷ്ണൻ ഒരു പിശുക്കനായിരുന്നില്ല.മാത്രമല്ല വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം ആവശ്യമാണെന്ന് അയാൾ ദയാപൂർവം അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ സൂര്യനു കീഴെയുള്ള എന്തിനെ കുറിച്ചും ആധികാരികമായി  രണ്ട് വാക്ക്  സംസാരിക്കുവാനുള്ള വിജ്ഞാനം തനിക്കുണ്ടെന്ന ആത്മവിശ്വാസവും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും എന്റ്രസ് ടെസ്റ്റിൽ മാത്രമല്ല, ഗ്രൂപ് ഡിസ്ക്കഷണിലും ഉന്നത നിലവാരം പുലർത്തിയാണ് അലമേലു എസ്. ഡബ്ലിയൂവിലേക്ക് ചാടി കടന്നതെന്ന് കല്യാണത്തിന്  വന്ന യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസർമാർ പറഞ്ഞത്, അനതക്രിഷ്ണന്റെ മനസ്സിലൊരു കല്ലുകടിയായി കിടന്നു. അഭിനന്ദനത്തിന്റെ നിർഗള പ്രവാഹത്തിനിടക്കെപ്പോഴൊ ആ കല്ല് അനന്തക്രിഷ്ണൻ ഒന്നു കൂടെ കടിച്ചു.
നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ചിരിയെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിലേക്ക് വകഞ്ഞു വെച്ച് അയാൾ ചിത്രത്തുന്നൽ കയ്യിലെടുത്തു.  “ഇച്ചിരി കൂടെ പുഷ്ട്ടിയാകാമായിരുന്നു ഇവൾക്ക്. നൂഡ് ചിത്രങ്ങൾക്ക്  ആസ്വാദകനിൽ ഇറോട്ടിസം ഉണർത്താൻ കഴിയണം. ഡൂ യൂ ഫോളോ മീ?”

അലമേലുവിന്റെ തൊണ്ടയിലേക്ക് ഒരു കരച്ചിൽ തിക്കിക്കയറി നിന്നു. അവൾ അനന്തക്രിഷ്ണനിൽ നിന്നും ചിത്രത്തുന്നൽ തട്ടിയെടുത്ത് വേദനയോടെ തുറിച്ചു നോക്കി.
“ഇറ്റിസ് ഓക്കെ..ഇറ്റിസ് ഓക്കെ..” എന്നു പിറുപിറുത്ത് അനന്തക്രിഷ്ണൻ അലമേലുവിനെ തന്റെ കരവലയത്തിലൊതുക്കി അടിയറവ് പറയിക്കാനുള്ള അവസാനത്തെ മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തി.
ആദ്യം അനന്തക്രിഷ്ണന്റെ ചുമന്ന ചുണ്ടുകൾ ഒരു  സൂചിക്കുത്തായി പരിണമിച്ചു. അത് അലമേലുവിന്റെ വെളുത്ത മുഖത്തെ ക്യാന്വാസിൽ ചെറിയൊരു പൂ തുന്നിച്ചേർത്തു. അവിടെ നിന്നും രണ്ടിഞ്ച് വിട്ട് ഇത്തിരി കൂടെ വലിയ പൂ..പിന്നെ നാലില...അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പടരുന്ന  രണ്ടു വള്ളികൾ........അലമേലുവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ചിത്രത്തുന്നലുതിർന്നു കാൽക്കലേക്ക് വീണു.

അനന്തക്രിഷ്ണൻ ഉറങ്ങിയെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തി അലമേലു സാവധാനത്തിൽ ഒച്ചയുണ്ടാക്കതെ എഴുന്നേറ്റു.  യുവതിയുടെ നഗ്നത കയ്യിലെടുത്തു മുഖത്തേക്കമർത്തിപ്പിടിച്ചു തേങ്ങി കരഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം. തുലാസ് കയ്യിലേന്തി, കണ്ണിൽ കറുത്ത തുണികെട്ടി നിൽക്കുന്ന നീതിയുടെ മുഖമുള്ള ടേബിൾ ലാംബ് പ്രകാശിപ്പിച്ചു അവിടെ ചടഞ്ഞിരുന്നു അലമേലു.
യുവതിയുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് ഇനിയെങ്കിലും ഒരു കഷ്ണം തുണി വലിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ താൻ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി.
അലമേലു ചാരനിറത്തിലുള്ള കമ്പിളി നൂല് കയ്യിലെടുത്തു. അരിച്ചെത്തുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ശ്രമപ്പെട്ട് അതിനെ സൂചിത്തുളയിലൂടെ വലിച്ചെടുത്തു. കഴക്കുന്ന കണ്ണൂകൾ അടച്ചും തുറന്നും അലമേലു ഇളം മഞ്ഞ നൂലിന്റെ നഗ്നതക്ക് മുകളിൽ ചാരവറ്ണ്ണ കമ്പിളി തുന്നിച്ചേർക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം പുറകിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് സൂചി കയറ്റി വലിച്ചെടുത്ത് മുകളിലേക്ക് നീട്ടിയെടുത്ത് ആറാമത്തെ ദ്വാരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് വലിച്ച്...........

അതിരാവിലെ ഉണർന്നയുടൻ അലമേലു കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അനന്തക്ര്ഷ്ണൻ തുന്നിച്ചേർത്ത ചുമന്ന പൂക്കൾ തന്റെ മുഖത്ത് കരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അവളത് ഈർഷ്യയോടെ നുള്ളിപ്പെറുക്കി കളഞ്ഞു.
സിറ്റൌട്ടിലേക്ക് കുതിച്ച അലമേലു വിറക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ടാണ് അന്നത്തെ ദിനപ്പത്രം നിവർത്തിയത്. അവളുടെ കണ്ണൂകൾ ആർത്തിയോടെ പരതി നടന്ന് ഒടുവിലാ വാർത്ത കണ്ടെത്തി. പത്രത്തിൽ വന്ന വാർത്തയും ചിത്രവും കണ്ട് ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലേക്ക് സഹായ ഹസ്തം നീട്ടിയവരുടെ പേരു വിവരങ്ങൾ വിശദമായി നൽകിയിരുന്നു.  ഒരായിരം അലമേലുമാർ ഒരായിരം കമ്പിളിപ്പുതപ്പുകളുമായി ഭ്രാന്താശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ ക്യൂ നിൽക്കുന്ന സന്തോഷമുള്ള ചിത്രം അവൾ മനസ്സിൽ തുന്നി നോക്കി.
ചുണ്ടിൽ തിളച്ചു ചാടിയ ചിരിയോടെ അലമേലു തിരിഞ്ഞോടി ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന അനന്തക്രിഷ്ണന് ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്ത് അടുക്കളയിൽ കയറി കാപ്പിയിടുവാൻ തുടങ്ങി.
കാപ്പിയിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ അലമേലു തലചുറ്റി വീണു.
ആദ്യം ഇളംചാര നിറത്തിലുള്ള ഒരു മൂടുപടം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ആരോ തുന്നുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് കടും ചാരനിറം ..പിന്നെ കറുപ്പ്...അങ്ങനെയങ്ങനെ കട്ടി വെച്ചുകട്ടി വെച്ച്  നൂലുകൾക്കപ്പുറത്തെ വെളിച്ചം അവൾക്ക് അന്യമായി വന്നു.
തക്ക സമയത്ത്  അനന്തക്രിഷ്ണൻ പാഞ്ഞു വന്ന് അവളെ താങ്ങി പിടിച്ചു.

ആശുപത്രി ഇടനാഴിയിലെ കാത്തിരുപ്പിനു ശേഷം ഡോക്ട്ടർ സരസ്വതി അനന്തക്രിഷ്ണനോട് ആ സത്യം തുറന്നു പറഞ്ഞൂ. നാലു നീണ്ട വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരുപ്പിന് വിരാമമിടാറായിരിക്കുന്നു. ദൈവമിപ്പോൾ അലമേലുവിന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു മുഖം തുന്നി പിടിപ്പിക്കുകയാണ്.  അനന്തക്രിഷ്ണൻ ഉല്ലാസഭരിതനായി അലമേലുവിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കാറിലേക്ക് നടന്നു.
കാറിൽ, അനന്തക്രിഷ്ണന്റെ ചാരെ  ചാരികിടക്കുകയായിരുന്ന അലമേലുവിന്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണൂകൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു സൂചി ഉയർന്നു പൊങ്ങി വന്നു.
അവളതിന്റെ തുളയിലേക്ക് ഇളം പിങ്ക് സാറ്റിൻ നൂല് കൊരുത്തു കയറ്റി.
ആപ്പിൾ കവിളുകളുള്ള ഒരു കുരുന്നു മുഖം തുന്നുവാൻ തുടങ്ങി.

ദിവസങ്ങളോളം വിശ്രമമില്ലാതെ അലമേലു തുന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ക്യന്വാസ്സിൽ തുന്നി ചേർത്ത ഉണ്ണി മുഖങ്ങൾ ചുമരുകളായ ചുമരുകളിലെല്ലാം നിറഞ്ഞു.
പിന്നെ കിടക്ക വിരിയിൽ, തലയിണ ഉറകളിൽ, കുഷ്യൻ കവറുകളിൽ, ചെയർ ബാക്കുകളിൽ.
ഓരോ വൈകുന്നേരവും അനന്തക്രിഷ്ണനെ ഓരോ പുതിയ ഇളം പിങ്ക് കുഞ്ഞു മുഖം എതിരേറ്റു.

അലമേലു ഇപ്പോൾ ടെലിവിഷൻ കാണുകയാണ്.
കറുത്ത നൂലുകൾ..!  കറുത്ത നൂലുകൾ കൂട്ടിവെച്ച് വലിയൊരു വ്രിത്തം.
വലിയൊരു തല.
ഒറ്റ നൂലിന്റെ വീതിയുള്ള ചടച്ച ദേഹം.
ഉന്തി നിൽക്കുന്ന എല്ലിൻ കൂട്ടങ്ങൾ.
തുറിച്ച കണ്ണുകൾ.
വറ്റി വരണ്ട ചുണ്ടുകൾ.  സൊമാലിയായിലെ കുട്ടികൾ!
അലമേലു ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു. അവളുടെ പെരുവിരൽ റിമോട്ട് കണ്ട്രോളിലെ “ഓഫ്” ബട്ടണിൽ അമർന്നു കഴിഞ്ഞു.
അസഹ്യതയോടെ അലമേലു കണ്ണൂകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അടക്കുന്തോറും കൂടുതൽ തെളിമയോടെ കറുത്ത് ചടച്ച കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവളുടെ കണ്മുന്നിൽ കിടന്നു നിലവിളിച്ചു.
വയറിനകത്തെ പൂമ്പാറ്റകൾ ചിറകിട്ടടിച്ച് പിടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതിങ്ങനെ തുടരുകയാണെങ്കിൽ വയറിനകത്ത് മയങ്ങി കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞു പിങ്ക് മുഖത്തിന്റെ ഉറക്കത്തിന് അലോസരം സംഭവിക്കുമെന്ന് അലമേലു ഓർത്തതേയില്ല.
അവൾ സൂചിയും കറുത്ത നൂലും കയ്യിലെടുത്തു കഴിഞ്ഞൂ.
ആ‍ദ്യം ക്യാന്വാസ്സിൽ , അതു മുഴുവനും ചുമരുകളിൽ.....പിന്നെ കിടക്ക വിരിയിൽ.......

അനന്തക്രിഷ്ണൻ കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും പതറിപ്പോയി. കറുത്തു ചടച്ച പേക്കോലങ്ങൾ അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൊട്ടാരത്തെ വിക്രിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു!
“അലമേലു....”, ഇളം പിങ്ക് കുരുന്നു മുഖങ്ങളിൽ ഒന്നിനെ പോലും കാണാതെ അനന്തക്രിഷ്ണൻ വിവശനായി.
അലമേലു വിളി കേട്ടില്ല. അവൾ നീതിയുടെ മുഖമുള്ള ടേബിൾ ലാമ്പിനു മുന്നിലിരുന്നു അപ്പോഴും കറുത്തു വിക്രിതങ്ങളായ രൂപങ്ങളെ വെളുത്ത ക്യാന്വാസ്സിലേക്ക് തുന്നി ചേർക്കുകയാണ്.

പിന്നെ അവൾ വിശന്നു കരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മുന്നിലെ ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങളിൽ നിറയെ ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ തുന്നിച്ചേർക്കുവാൻ തുടങ്ങി.
ചുമന്ന പഴങ്ങളും..പച്ചക്കറികളും....
ആദ്യം താഴെ  നിന്നും മുകളിലേക്ക് കുത്തി....നീട്ടിവലിച്ച്...ഒന്നു..രണ്ട്...മൂന്ന്...നാലമത്തെ ദ്വാരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് കുത്തി...
അലമേലു തുന്നുകയാണ്.

August 15, 2012

നിന്റെ കാളിന്ദി തെളിഞ്ഞൊഴുകട്ടെ

നാലു വയസ്സിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു...എന്റെ കുഞ്ഞുമകൾ..അവൾ ക്രിഷ്ണനാണെന്നു അവകാശപ്പെട്ടൂ.
ഒരു ചെറിയ തോർത്ത് എങ്ങനെയൊ വാരിചുറ്റി..ഇതു കണ്ണന്റെ മഞ്ഞപ്പട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു.  ശകടാസുരനേയും..ബകാസുരനേയും അഘാസുരനേയും....തുരത്തിയോടിക്കാൻ അവൾ അത്യുത്സാഹത്തോടെ വീടു മുഴുവനും ഓടിനടന്നു.
കുഞ്ഞൂന്നാളിലെ..ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ ഉണ്ണിക്കഥകൾ വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചതും..‘ലിറ്റിൽ ക്രിഷ്ണ‘ കാണിച്ചു കൊടുത്തതും വെറുതെയായില്ല. സ്പൈഡർ മാനിനെയും...സൂപ്പർ മാനിനേയുമൊക്കെ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങും മുന്ന് അവൾ ഏറ്റവും കാൽ‌പ്പനികനായ‘ക്രിഷ്ണ‘നെ തന്റെ ‘സൂപ്പർ ഹീറൊ‘  ആക്കിയല്ലൊ.
അധികം താമസിയാതെ എന്റെ മകൾ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പോകുകയാണ്. അമ്മ സ്നേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്മണ രേഖ കടന്നു...അവൾ ലോകം കാണാൻ പുറപ്പെടുന്നു.
പാശ്ചാത്യ വിദ്യഭ്യാസത്തിന്റെ..ചില സമ്പ്രദായങ്ങൾ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക്..പരീക്ഷാപ്പേടിയും പഠനഭാരവുമില്ലാതെ..പൂത്തുംബികളെ പോലെ പാറി നടക്കാം. ചുരുങ്ങിയ മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം സ്ക്കൂളിൽ ചിലവിട്ട് കുഞ്ഞു  ക്ലാസ്സുകാർക്ക് വീട്ടിലേക്കോടിയെത്താം.
സത്യം പറഞ്ഞാൽ...ഇതു മാത്രമായിരുന്നു...കാനഡയിൽ  നിൽക്കുവാൻ എനിക്ക് കിട്ടിയ കാരണം.
എന്നാലൊ...കനേഡിയൻ ഗവണ്മെന്റ് വിദ്യാഭ്യാസ രീതികളൊന്ന് മാറ്റി മറിച്ച് എന്നെ ചതിച്ചുക്കളഞ്ഞു. കൂടുതൽ സമയം വിദ്യാലയത്തിൽ ചിലവിടുന്നത് കുട്ടികളുടെ കാര്യക്ഷമമായ പഠനത്തിനു ഗുണം ചെയ്യുമെന്ന് വിദ്യഭ്യാസ വിചകഷ്ണന്മാരൊക്കെ കൂടിയങ്ങ് കണ്ടെത്തി. അങ്ങനെ മുഴുവൻ സമയ കിന്റർ ഗാർട്ടൻ എന്ന പദ്ധതി ഓന്റാരിയോയിലെ സ്കൂളുകൾ അല്പാല്പമാ‍യി നടപ്പാക്കി തുടങ്ങി.

എന്റെ മകൾ പഠിക്കേണ്ട ‘സർ വിൻസ്റ്റന്റ് ചർച്ചിൽ സ്കൂൾ...’- (സ്ക്കൂളിന്റെ പേര് എന്നെ ചെറുതായൊന്നുമല്ല നിരാശപ്പെടുത്തുന്നത്. അത് വെല്ല “ലവ് ഷോർ“ എന്നൊ മറ്റൊ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ കലശലായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. Peel district board-നു കീഴിലെ പ്ലാനിങ്ങ് ആന്റ് അക്കൊമഡേഷൻ സെർവിസിലേക്ക് വിളിച്ച് എന്റെ കുട്ടി പോകേണ്ട സ്കൂൾ ഏതെന്ന് തിരക്കുമ്പോൾ എന്തിനൊ വെറുതെ അപ്പൂപ്പന്താടി പോലൊരു പേര് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു.) അത് ആദ്യമെ നടപ്പാക്കി.

ജോലിക്കാരികളായ അമ്മമാർ ഈ തീരുമനം സഹർഷം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. കാരണം “ഡേ കെയറി’നായി ചിലവിടുന്ന ഭീമമായ തുക അവർക്കു ലാഭമായി.ജോലിക്കു പോകാതെ കുട്ടികളെ നോക്കി വീട്ടിലിരിക്കുന്ന “സ്റ്റേ-അറ്റ്-ഹോം-മംസ്” ഒക്കെ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ‘ഡേ കെയറുക”ളുടെ വമ്പിച്ച ഫീസ് പേടിച്ചാണ് ജോലിക്ക് പോകാത്തതെന്നാണ്.  അമ്മയെക്കാൾ ഭംഗിയായി ഈ ലോകത്ത് ഒരു ഡെയ് കെയർ സ്ഥാപനവും തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കില്ലെന്ന പരിപൂർണ വിശ്വാസത്തിലാണ് താൻ വീട്ടിലിരുന്നു കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നതെന്നു അവരിലൊരാളെ ങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെനിക്ക് വെറുതെ മോഹം തോന്നാറുണ്ട്.

 അവൾ..കരയുമൊ, അമ്മ വാരി കൊടുക്കാതെ വല്ലതും കഴിക്കുമൊ, അവൾക്കന്യമായ ഭാഷയിലും സംസ്ക്കരത്തിലും ചെന്നു വീണ് പൊള്ളുമൊ, അവൾക്ക് കുറച്ച് മുറി ഇംഗ്ലീഷൊക്കെ അറിയാമെങ്കിലും..മലയാളം ശ്വസിച്ചും ചവച്ചു തിന്നും വളർന്ന കുട്ടിയാണ്..അവളെ അവർക്കും..അവരെ അവൾക്കും..മനസ്സിലാകുമൊ..; ഞാനാണെങ്കിലൊ..വെറും പഴഞ്ചത്തി അമ്മ..അവളെ കൊഞ്ചിച്ച് വഷളാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു...ജീവനില്ലാത്ത ടെഡി  ബെയറിനെയോ പത്തുപ്പതുത്ത കംബിളി പുതപ്പൊ...കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒറ്റക്കൊരു മുറിയിൽ ഉറങ്ങാനൊന്നും അവൾക്കറിയില്ല. അവൾക്കുറങ്ങാൻ അമ്മയുടെ കഥയും പാട്ടും താളവും ശ്വാസവുമൊക്കെ വേണം. കുറുംബ് കാട്ടുമ്പോൾ ഞാനവൾക്ക്  തല്ലും കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയത് സൂക്ഷിക്കണം. ഒരു സോഷ്യൽ വർക്കർ എന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി എന്നോട് പറഞ്ഞേക്കാം, “നിങ്ങളൊരു ചീത്ത അമ്മയാണ്” ; എന്നിങ്ങനെ എതൊരു മലയാളി അമ്മയേയും കുഴക്കുന്ന ചോദ്യചിഹ്ന്ന്നങ്ങളുമായി...ഞാനിരിക്കുമ്പോൾ...വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമൊരു കുട്ടി ആദ്യമായി സ്കൂളിൽ പോകാനിറങ്ങുന്നു.
ഷാർജയിലെ ചുമന്ന കാർപെറ്റ് വിരിച്ച അപാർട്ട്മെന്റിൽ  നിന്നും വിജു ഇളയച്ഛന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി ഇറങ്ങുമ്പോൾ കരച്ചിലെല്ലാം ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ അമ്മക്ക് നേരെ കൈവീശി കാണിക്കും. കണ്ണൂകൾ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന രണ്ട് പുഴകളാണെങ്കിലും ‘റ്റാ റ്റാ” പറയുമ്പോളൊക്കെ ചുണ്ടിൽ എവിടെന്നില്ലാതെയൊരു ചിരി കൊണ്ട് നട്ട് വെച്ചിരുന്നു ഞാനെന്ന് അമ്മ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. നന്നായൊന്നു കരയാനും വേണ്ടേ ഇത്തിരി ധൈര്യം!
ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുന്ന് ഒരു കല്ല്യാണത്തിനു കൂടിയപ്പോൾ വിജു ഇളയച്ഛൻ ചേർത്ത് നിർത്തി പഴയ ഓർമ്മകൾ നിരത്തി.
“അന്നു മായാവിയെ കണ്ടാൽ ഒരു പാവകുട്ട്യെ പോലാണെ”ന്ന് അദ്ദേഹം അതി വാത്സ്ല്യത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനെന്റെ ഭർത്താവിനെ ഗമയോടെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി.
സ്ക്കൂളിൽ കൊണ്ടിറക്കി പോരാൻ നേരം ഞാൻ സങ്കടം തൊണ്ടയിൽ വെച്ചമർത്തി ഇളയച്ഛനോട് ചോദിക്കുമത്രെ...“ഇളയച്ഛാ..ഉച്ചക്കു വരില്ലേ...” .
ഇളയച്ഛൻ സ്ക്കൂളിൽ ഇറക്കി വിട്ട് കടന്നു കളഞ്ഞാലൊ..പിന്നെയൊരിക്കലും വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്താനും അമ്മയെ കാണാനും കഴിയാതെ വന്നാല്ലോ...എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേടികളും സങ്കടങ്ങളുമൊക്കെ കുത്തി നിറച്ചൊരാ ചോദ്യം എന്റെ ഓർമ്മയിലില്ല.
 പക്ഷെ വീട്ടിലേക്കുള്ള മടങ്ങി പോക്ക് എനിക്കിപ്പോഴും തെളിനീരിനടിയിലെ വെള്ളാരങ്കല്ല്  പോലെ കാണാം.
എന്റെ സ്ക്കൂളിനടുത്തായിരുന്നു വിജു ഇളയച്ഛന്റെ ജോലിസ്ഥലം. അതു കൊണ്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാൻ വരുന്നതും ഇളയച്ഛൻ തന്നെയായിരുന്നു.  അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങൾ നേരെ അച്ഛയുടെ ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് പോകും. അച്ഛ ‘സ്പിന്നീസി’ൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ വിജു ഇളയച്ഛനുമായി വാക്കാൽ ഏർപ്പെടുന്ന ഒരു ഉടമ്പടിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും.
“ മായാവി..വന്നില്ല...സ്ക്കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ മായാവിയെ കണ്ടില്ല” എന്നൊക്കെ വിജു ഇളയച്ഛൻ അച്ഛയോട് പറയും.
അച്ഛ ‘അയ്യോ ഇനിയെന്തു ചെയ്യു‘മെന്ന് സങ്കടം അഭിനയിക്കും.
അപ്പോൾ അച്ഛയെ പറ്റിച്ചുവെന്ന തെറ്റിധാരണയോടെ ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേക്കുകയും അച്ഛയെ അത്ഭുദപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഇന്നിപ്പോൾ എന്റെ മകൾ എന്നെ നിരന്തരം “സർപ്രൈസുകൾ” കൊണ്ട് വശം കെടുത്തുകയും ഞാൻ അത്ഭ്തം അഭിനയിച്ചഭിനയിച്ച് തളരുകയും ചെയ്യുന്നു.
 “ഇത് ഞാൻ തന്നെ, ഞാൻ തന്നെ”, എന്നു തോന്നുമാറ് അവൾ പലഭാവങ്ങൾ കെട്ടിയാടി എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
അതെപ്പോഴും അങ്ങനെയാണല്ലൊ..കാലത്തിന് അതിന്റേതായ തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്.
അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ...എന്റെ പ്രാർഥന ഇതാണ്..അവൾ സന്തോഷവും ആത്മവിശ്വാസവുമുള്ള കുട്ടിയായി വളരണേ. അവൾക്ക് നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുവാനും ആ സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനും കഴിയണേ...അവളെ സ്നേഹിക്കുന്ന..മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ലോകം അവൾക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടാകണെ! അവളിൽ വീണ്ടുംവീണ്ടും എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഈ പ്രാർഥനക്ക് ആക്കം കൂടുന്നു.

മകളുടെ സ്ക്കൂളിൽ നിന്നും ലഭിച്ച കടലാസ്സുകളിലൂടെ ഓട്ട പ്രദക്ഷിണം വെയ്ക്കുമോൾ അതിൽ മുഴച്ചു നിന്ന ഒരു വാചകം എന്നെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല സന്തോഷിപ്പിചത്. “നിങ്ങളുടെ കുട്ടി എത്ര മിടുക്കൻ ആണെന്നതല്ല നമ്മുടെ വിഷയം, പകരം നിങ്ങളുടെ കുട്ടി ഏതു വിധത്തിലാണ് മിടുക്കൻ എന്നതാണ്.”
ഇതിൽ എത്ര സത്യമുണ്ടെന്നൊ..എത്രകണ്ട് അവരിത് പ്രവർത്തികമാക്കുമെന്നൊ എനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും ഇത്രയും പറഞ്ഞു വെക്കാനുള്ള ശ്രദ്ധയെങ്കിലും അവർക്കുള്ളതിൽ എനിക്ക്  സന്തോഷം  തോന്നാതെ തരമില്ല.
ഷാർജയിൽ നിന്നുമടർന്നു പോന്നതിനു ശേഷം നാട്ടിലെ രണ്ട് വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ് ഞങ്ങൾ പഠിച്ചത്.  ഗ്രാമത്തിന്റെ  സുതാര്യതയുള്ളൊരു സ്കൂളിലും നാഗരികതയുടെ മൂർച്ഛയുള്ള മറ്റൊരു സ്ക്കൂളിലുമായി വെളുപ്പും കറുപ്പുമായെന്റെ ബാല്യവും കറുപ്പു പരന്ന കൌമരവും ഒലിച്ചു പോയി.

ഈ വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ എത്രയൊ അദ്ധ്യപകർക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ അതിശ്രദ്ധയോടെ കണ്ണുകൾ വിടർത്തിയിരുന്നു.
 അവരിൽ എത്രയൊ കുറച്ച് പേർ...വിരലില്ലെണ്ണാവുന്നവർ മാത്രമേ മേൽ പറഞ്ഞ വാക്യത്തിൽ തുടിച്ചു നിൽക്കുന്ന വലിയ സത്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരായുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
ഭൂരിഭാഗവും അതിന്റെ സാരാംശം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്തവരായിരുന്നു.
അവരെപ്പോഴും ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്ക് വാങ്ങുന്ന കുട്ടികളോടൊപ്പമായിരുന്നു. അതൊരിക്കലും അവരുടെ തെറ്റായിരുന്നില്ല. അവർ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ, ആ സ്ഥാപനം നിലനിൽക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ, ആ സമ്പ്രദായം കെട്ടിപ്പടുത്ത സമൂഹത്തിന്റെ ഒക്കെ  സ്വഭാവമായിരുന്നു അത്.
 സ്ക്കൂളുകൾക്ക് എപ്പോഴും ആവശ്യം സ്ക്കൂൾ ഫൈനൽ പരീക്ഷക്ക് ഏറ്റവും മികച്ച റിസൽട്ടായിരുന്നു. രക്ഷകർത്താക്കളടങ്ങുന്ന പൊതു സമൂഹം സ്കൂളുകളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതു അത് തന്നെ ആയിരുന്നു. ഭാവിയിലേക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ എഞ്ചിനീയർമാരും ഡോക്ട്ടർമാരും. ഏറ്റവും മെച്ചപ്പെട്ട ശംബളം കിട്ടുന്ന ജോലി സമം ജീവിത വിജയം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ലോകത്തിൽ ഡോക്ട്ടർമാരും എഞ്ചിനീയർമാരുമാകാൻ ജനിക്കാത്തവർ വിദ്യഭ്യാസത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കിൽ പുര കെട്ടി പാർക്കേണ്ടി വരും. സ്വാഭാവികം!
 അപ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്കു വാങ്ങുന്നവർ, വിശേഷിച്ച്  കണക്കിലും ശാസ്ത്രത്തിലും മികവു പുലർത്തുന്നവർ തന്നെയായിരിക്കും മിടുക്കർ. കാരണം ഭാവിയിൽ ജീവിതവിജയം അവർക്കുള്ളതാണല്ലൊ!

പഠനത്തിൽ മികവു പുലർത്തുന്ന കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.  ഓരോ കുട്ടിയേയും അടുത്തറിഞ്ഞ്   അവന്റെ  അഥവ അവളുടെ സാമൂഹികവും, ശാരീരികവുമായ, മാനസികവും വ്യക്തിപ്പരവുമായ പ്രത്യേകതകൾ മനസ്സിലാക്കി ഓരൊ മേഖലയിലും വേണ്ടൂന്ന പ്രോത്സാഹനം നൽകി വളർത്തി കൊണ്ട് വരിക ശ്രമകരമാണ്.
 വിശേഷിച്ച് ആവശ്യത്തിലേറെ കുട്ടിളെ കുത്തി നിറച്ച ഒരു ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ.
അപ്പോൾ ‘മിടുക്കർ”ക്ക് മുതുകത്തൊരു തലോടലും “മിടുക്കു” ഇല്ലത്തവർക്കു ചൂരലും കൊടുത്ത്...ഏറ്റവും വേഗം പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു തീർക്കുന്നതായിരികും അഭിലഷണീയം.

 ഇതിനിടയ്ക്ക് കുട്ടികളുടെ വ്യക്തിത്വം വികസിപ്പിക്കാനും, മനക്കരുത്തും ആർജ്ജവവും ഉള്ളവരാക്കാനും, യഥാർഥ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുമായി എറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ  പതറാതെ നെഞ്ച് വിരിച്ചു നിൽക്കുന്നവരാക്കാനും എവിടെ സമയം!
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസം തകർത്തുടക്കാതെ അവർക്ക് അവരായി വളരാനുള്ള  അവസരമെങ്കിലും നൽകേണ്ടതല്ലെ?

പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഓരോ അദ്ധ്യാപകരും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നത് അവരവരുടെ വിഷയത്തിൽ മികവു പുലർത്തുന്ന കുട്ടികളെയാണ്. അതു പോലെ ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയും സ്നേഹിക്കുന്നത് അവർക്കിഷ്ട്ടമുള്ള വിഷയം പഠിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകരെയുമാണ്.
പക്ഷെ മനസ്സിലാകാത്ത വിഷയത്തിൽ താല്പര്യം ജനിപ്പിക്കാനുള്ള   , മിടുക്കു കുറഞ്ഞവരെ മിടുക്കരാക്കാനുള്ള മാന്ത്രിക കൈ  അദ്ധ്യാപകർക്കിടയിൽ  കുറച്ചു പേർക്കേയുള്ളു.

 വലുതാകുമ്പോൾ ആരാകാനാണ് ആഗ്രഹമെന്നു ഇടയ്ക്കൊക്കെ കുട്ടികളോട് ചോദിക്കുക പതിവായിരുന്നു സ്ക്കൂളിൽ.
ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ തനിക്കു പൈലറ്റാകണം, പോലീസാകണം, അമ്മയെ പോലെയാകണം, ബസ് ഡ്രൈവറാകണം, തെങ്ങുകയറ്റക്കാരനാകണം എന്നൊക്കെ പറയാൻ ധൈര്യപെട്ടിരുന്നു.
ചുറ്റുപാടും കാണുന്ന കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും, കേൾക്കുന്ന കഥകളിൽ നിന്നും വലുപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങളുടെ അന്തരമറിയാത്ത നിഷ്ക്കളങ്ക മനസ്സുകൾ കൊത്തിയെടുത്ത സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു അതൊക്കെ.

എന്നാലൊ കുറച്ചു കൂടെ മുതിർന്നപ്പോൾ കഥ മാറി.
 ആരാകണം എന്ന ചോദ്യത്തിനു വലിയൊരു വിഭഗവും പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഡോക്ട്ടറാകണം”, “എനിക്കു എഞ്ചിനീയറാകണം”, കണക്കിലും ശാസ്ത്രത്തിലും മികവു പുലർത്താത്തവർ പോലും അതു തന്നെ പറഞ്ഞു.
അപ്രകാരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ മോശക്കാരായി പോകുമെന്ന് പേടിക്കുന്നത് പോലെ.
പിന്നെ കുറച്ചു പേർ “ടിച്ചർ” ആകണമെന്ന് ധൈര്യപ്പെട്ടു.
ഞാൻ ഒരു വിഡ്ഡിയെ പോലെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു പറഞ്ഞു, “എനിക്കൊരു എഴുത്തുക്കാരിയാകണം..”. എല്ലാ കണ്ണുകളും എനിക്കു നേരെ നീണ്ടു വന്നു. ആ നോട്ടം ഇപ്പോളും ഞാൻ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

പക്ഷെ അതല്ല സങ്കടം..അവിടെ ആ ക്ലാസ്സ് മുറിയിലിരുന്ന ഓരോർത്തരും ഓരോ രീതിയിൽ മിടുമിടുക്കികളായിരുന്നു.  എന്നിട്ടും അവരാരും പറഞ്ഞില്ല, എനിക്ക് ശത്രജ്ഞനാകണം, ക്രിഷിക്കാരിയാകണം, ഐ.ഏ.എസൊ..ഐ പി. എസോ സ്വന്തമാക്കണം, ഫാഷൻ ഡിസൈനർ ആകണം, ചിത്രക്കാരിയാകണം, കായിക താരമാകണം, സിനിമാ സംവിധായികയാകണം, ഫോടോഗ്രാഫറാകണം, പചകക്കരിയാകണം അഭിനേത്രിയാകണം....
ഒരായിരം കർമ്മമേഖലകളെ കുറിച്ച് അജ്ഞരായി അവർ വളർത്തപ്പെട്ടു.
അങ്ങനെ എഞ്ചിനീയറും ഡോക്ട്ടറുമാകാൻ സ്ക്കൂളിൽ നിന്നുമിറങ്ങിപ്പോയവരിൽ വളരെ കുറച്ചു പേർ നല്ല ഡോക്ട്ടർമാരായി, കുറച്ചു കൂടി പേർ നല്ല എഞ്ചിനീയർമാരായി, കുറച്ചു കൂടുതൽ പേർ പേരിനിതൊക്കെ ആയെങ്കിലും മനസ്സ് കൊണ്ട് ഇതൊന്നുമായില്ല. ഭാഗ്യം ചെയ്ത കുറച്ചു പേർ വൈകിയാണെങ്കിലും സ്വന്തം തട്ടകം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിൽ പ്രഗത്ഭരും സംത്രിപ്തരുമായി. എന്നാൽ ബഹു ഭൂരിപക്ഷവും തന്റെ സത്ത തിരിച്ചറിയാതെ നാടോടുമ്പോൾ നടുവെ ഓടി എവിടെയൊക്കെയൊ ചെന്നുപെട്ട് അസംത്രിപ്ത്തരായി ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നു.
 സ്വയം തിരിച്ചറിയാനും പ്രകാശിപ്പിക്കാനും അറിയാത്തവരായി, എല്ലാ തൊഴിലിനും മാന്യതയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാത്തവരായി, സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ അറിയാത്തവരായി കുട്ടികളെ അട വെച്ചു വിരിയിക്കുന്നതാണോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം?

ഇതെല്ലാം ഞാൻ സ്ക്കൂൾ ജീവിതം നയിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ഊന്നി നിന്നുള്ള ചിന്തകളാണ്. വർഷങ്ങൾ ഏറെ കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ കേരളത്തിലെ മികച്ച വിദ്യാലയങ്ങൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന സ്ക്കൂളുകളിൽ നിന്നും ‘ചൂരലുകൾ‘ ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്നല്ലാതെ അതിന്റെ പൊതു സ്വഭാവത്തിനു കാര്യമായ മാറ്റം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടൊ എന്നറിയില്ല.

ഒരു കുഞ്ഞ് ഗർഭത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഒരുപക്ഷെ അതിലും മുന്നു അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ താമസം തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ മാതാപിതാക്കൾ അവന് അനല്പമയ സ്നേഹവും കരുതലും നൽകുന്നു. ജനിച്ച്..അദ്യത്തെ മൂന്നു നാലു വർഷങ്ങൾ അവരുടെ ഹ്രിദയത്തിലെ തൊട്ടിലിലിട്ട് വളർത്തുന്നു.
കുഞ്ഞു മനസ്സിൽ പൊന്തുന്ന നേർത്ത തിരകൾ.. മുഖത്ത് പ്രകടമാകുന്ന നേർത്ത ഭാവ വ്യതിയാനങ്ങൾ അതൊരു അമ്മയോളം മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകില്ല.
എങ്കിലും ഒരു പ്രായമെത്തുമ്പോൾ അവനെ/ അവളെ  പുറം ലോകത്തേക്കിറക്കി വിടുകയാണ്.
 ഇന്നു വരെ പരിചയമില്ലാത്തൊരു അദ്ധ്യാപിക/അദ്ധ്യാപകൻ അവനെ/അവളെ കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുക്കുമെന്നും കരുതലോടെ ഈ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും വേര്തിരിച്ചു കൊടുക്കുമെന്നുമുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ.

മകൾ കുഞ്ഞാമ്പൽ മുഖം വിടർത്തി ഓടിയെത്തി എന്നെ ചുറ്റി പിടിച്ചു,“ അമ്മേ..ഞാൻ പൂതനയെ ഓടിച്ചു വിട്ടു...കാളിയനെ എന്റെ ഫ്രെൻഡാക്കി...”

ഞാനെന്റെ ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ മുടിയിൽ മെല്ലെ തലോടി.
അവൾക്ക്  രാക്ഷസന്മാരാണെങ്കിലും പൂതനയേയും കൂട്ടരേയും കൊല്ലാൻ ഇഷ്ട്ടമല്ല. ഒന്നുല്ലെങ്കിൽ അവരെ തുരത്തിയോടിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ സത് സ്വഭാവികളാക്കി കുട്ടുക്കാരാക്കും.
അതങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ. ഹിംസ നമുക്കു വേണ്ട.

എങ്കിലും നീ അറിയുക കുഞ്ഞേ.. എപ്പോഴും ഗോപന്മാരും പൈക്കളും രസങ്ങളും മാത്രമാവില്ല...നിനക്ക് പുറത്തും നിന്റെ ഉള്ളിലും....
വിഴുങ്ങാൻ വായ് പിളർത്തി പെരുംമ്പാമ്പായി അഘാസുരൻ വരും, മാറിൽ വിഷം പുരട്ടി പുഞ്ചിരിയുമായി പൂതനമാർ വരും..നിന്റെ കാളിന്ദിയാകെ വിഷമയമാക്കാൻ കാളിയൻ വരും.

നീ ധൈര്യസമേതം അവരെയൊക്കെ തുരത്തിയോടിക്കുക. പറ്റുമെങ്കിൽ അവരിൽ നന്മ വിതച്ചു കൂട്ടുക്കാരാക്കുക.
പക്ഷെ ഒരിക്കലും അവരുടെ വിഷം നിന്റെ മേൽ പറ്റാതിരിക്കട്ടെ! 

June 01, 2012

ജൂണ്മഴ


                                      




രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ തന്നെ നല്ല മഴ.
 കാറ്റോടൊത്ത് ഓടിയെത്തുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ജനാലചില്ലിലൂടെ സ്ലൈഡിലിറങ്ങുന്ന കുട്ടിക്കുറുംബിന്റെ വ്യഗ്രതയോടെ തുടിച്ചിറങ്ങുന്നു.
പുറത്ത് മഴയിൽ കുതിരുന്ന ബ്രാംട്ടൻ നഗരം.
ഇന്നെങ്ങനെ മഴക്കു പെയ്യാതിരിക്കാനാവും?
 ഇന്നു ജൂൺ ഒന്ന്!
 ഇന്നലയിലെ മഴ...കാലങ്ങൾ കവച്ചു വെച്ചു...അതിർത്തികൾ ഭേദിച്ചു..എന്നെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നു.
മഴയുടെ താളത്തിലേക്ക് കാതുകൾ നീട്ടിയിരുന്നപ്പോൾ പൂട്ടിവെച്ച ഇമകൾക്കപ്പുറം അവധികാലത്തിന്റെ രസച്ചരടുകൾ മുറിച്ചു പുസ്തകമാറാപ്പു കെട്ടിയൊരുങ്ങുന്ന കുട്ടികൾ. ഇളമ്മനസ്സിന്റെ കോണിലൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകുന്ന സങ്കടമഴ.
ഇസ്തിരിരിയിട്ട് നിവർത്തിയ നെയ് റോസ്റ്റിന്റെ കിരുകിരുപ്പുള്ള പുത്തൻ യൂണിഫോം, ബ്രൌൺ പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞ പുത്തനറിവുകൾ...പ്രിയപ്പെട്ട കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങളും സിനിമാതാരങ്ങളൂം ചിരിക്കുന്ന നേയ്ം സ്ലിപ്പുകൾ..ഇതൊക്കെയും ,കയ്യിൽ നിന്നും ചോർന്നു പോകുന്ന അവധികാല രസങ്ങളെയോർത്ത് പെയ്യാനോങ്ങുന്ന കണ്ണീർ മഴക്കു തടയിണ കെട്ടുന്നു.
 വീടിനകത്ത് ഒരുക്കമേളം കൊഴുക്കുമ്പോൾ പടിഞ്ഞാപ്പുറത്തെ ജനലിലൂടെ പാറിയെത്തും അയലത്തെ പീലു ആന്റി മക്കളുടെ മേൽ ചൊരിയുന്ന സാരോപദേശമഴ.
അവിടേയും മൂന്നു കുട്ടികൾ ഒഴിവുകാലത്തിന്റെ സിംഹാസനമൊഴിഞ്ഞു ‘വിദ്യാടന‘ത്തിനിറങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു. അവർ പഠിക്കുന്നത് തൊട്ടപ്പുറത്തെ സ്ക്കൂളിൽ.
 ഒരു പുതിയ കൊല്ലം തുടങ്ങുകയാണ്. ദൈവ വിചാരത്തോടെ തുടങ്ങണം. രൂപക്കൂടിനു മുന്നിൽ പ്രാർഥിച്ചിട്ടിറങ്ങണം. ഈ കൊല്ലമെങ്കിലും കളിച്ചു നടക്കാതെ മര്യാദക്ക് നാലക്ഷരം പഠിക്കണം. പരീക്ഷ പാസാകണം. പീലു ആന്റിയുടെ ഉപദേശം തീരെ മയമില്ലാതെ...നിർഗളിക്കുന്നത്..കരയാനോങ്ങുന്നൊരെൻ മനസിൽ ചെറിയ ചിരികൾ വിടർത്തുന്നു. അമ്മ “ കേട്ടോ” എന്നൊരു ചെറു ചിരിയോടെ പെൺക്കുട്ടികളുടെ മുടിയിൽ ചുമന്ന റിബൺ കെട്ടുന്നു. അതു വരേയും ആകാശം തളിഞ്ഞു തന്നെയിരിക്കും.
ടൈയ്യും സോക്സും ഷൂസും മുറുക്കി ഇറങ്ങാൻ നേരം എവിടെ നിന്നില്ലാതെ ഇരംബിയെത്തും തുള്ളിക്കൊരു കുടം മഴ...! “കുട്ട്യോളെറങ്ങാൻ നേരത്തെക്കെത്ത്യേത് കണ്ടോ” എന്നു അച്ഛമ്മയും അമ്മയും മഴയോട് പരിഭവിക്കും.
ചേട്ടനോടും ചേച്ചിമാരോടും കുടശ്ശീലക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ച് ബസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കൂടെ തുള്ളിത്തുളുംബി മഴയുമുണ്ടാകും. മുഖത്തേക്ക്  ശീതൻ കോരിയിട്ട് മഴ കുറുംബ് കാട്ടി ചിരിക്കും.

ആദ്യമൊക്കെ സ്ക്കൂൾ ബസ്സ് കാത്ത് നിന്നിരുന്നത് അന്തോണി അങ്കിളിന്റെ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിന്റെ ചവിട്ടു പടിമേലാണ്. അന്നു അമ്മയോ മേമയൊ കൊണ്ട് വിടാനും കൂട്ടാനുമെത്തും. ചവിട്ടു പടിക്കു തൊട്ടു താഴെ മഴവെള്ളമൊലിച്ചു പോകാൻ ഒരു ചാലു കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മഴക്കാലമായാൽ ചാല് നിറഞ്ഞു കവിയും. മഴയൊന്നു ആഞ്ഞൂ പെയ്താലൊ പടിയോളം പൊന്തും വെള്ളം. അങ്ങനൊരു മഴക്കാലത്ത്, റോഡേത്, ചാലേത്, പടിയേതെന്ന് വേർത്തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം മഴവെള്ളമങ്ങനെ കടലായി പരന്നപ്പോൾ ചാലിൽ ചെന്നു വീണു ഞാൻ. അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ടൂം ഞാൻ വീണു. പാവാടയും വെളുത്ത ഷർട്ടും ചെളിവെള്ളത്തിൽ മുക്കിയെടുത്ത് ഞാൻ എണിറ്റു നിന്നതും സ്ക്കൂൾ ബസ്സ് വന്നതും ചേട്ടനും ചേച്ചിമാരും മറ്റു കുട്ടികളും അതിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു കയറിയതും ബസ്സിലിരുന്ന കൂട്ടുകാർ അമ്പരന്ന നോട്ടങ്ങൾ എനിക്ക് നേരെ എയ്തതും ഞാൻ ചുങ്ങി ചുളുങ്ങീ അമ്മയുടെ പിന്നിലൊളിച്ചതും നല്ല ഓർമ്മ. അന്നേരം വല്ലാത്തൊരു വൈക്ലബ്യം തോന്നിയെങ്കിലും അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൊരു സന്തോഷ മഴ തുടികൊട്ടിയെത്തിയിരുന്നു.

അന്നത്തെ സംഭവത്തിനു ശേഷം അന്തോണി അങ്കിളിന്റെ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും കുരിശുപള്ളിയോടു തൊട്ടുള്ള ശ്രീരാമക്രിഷ്ണൻ അങ്കിളിന്റെ ബേക്കറിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളെ പറിച്ചു നട്ടു. പിന്നെ കാലങ്ങളോളം അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ബസ്റ്റോപ്. എങ്കിലും അന്തോണി അങ്കിൾ ഞങ്ങൾ കുട്ടി സംഘത്തെ എവിടെ വെച്ചു കണ്ടാലും ഒരു ഗുഡ് മോറ്ണിങ്ങൊ..ഗുഡ് ഈവനിങ്ങൊ സമയം പോലെ തന്നു പോന്നു. കുട്ടികളോട് അതുമാതിരി ഉപചാരങ്ങൾ  കാണിക്കാൻ അന്ന് ഒരു അന്തോണിയങ്കിളെയുള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈക്കിൾ ദൂരെ നിന്നും കാണുമ്പോൾ തന്നെ ഞങ്ങൾ  ഒരു ഉപചാരവാക്കിനായി തയ്യാറെടുത്തു.

 വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രല്ല..സ്ക്കൂൾ വിടുന്ന നേരം നോക്കിയും മഴ വിക്രിതി കാട്ടാനെത്തും . കുട്ടികളോട് കൂട്ടു കൂടാനാണ് മഴക്ക്  എന്നും കമ്പം... തിരിച്ചു നടത്തത്തിലാണ് മഴയെ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുക. കാരണം ഹോം വർക്ക്. ചോദ്യം ചോദിക്കൽ, ടെസ്റ്റ് പേപ്പർ...എന്നിങ്ങനെയുള്ള..പേടികളൊന്നുമില്ലാതെ..മനസ്സിന്റെ ആകാശം അന്നേരം തെളിഞ്ഞ നീലയായിരിക്കും. അതിലേക്കൂർന്നു വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി മഴക്കും ഒരു പളുങ്കുമണിയുടെ ചന്തവും.
 ക്ലസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും മഴ ചിലപ്പോൾ കുട്ടികളോട് കൂട്ടുകൂടാനോടിയെത്തും. മഴയുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയോട് തോറ്റ്..അധ്യാപിക  പാഠപുസ്തകം അടച്ചു വെച്ച് നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ നന്ദി പൂർവം മഴയെ നോക്കും.

എല്ലാ ബാല്യത്തേയും പോലെ ഞാനും മഴയെ സ്നേഹിച്ചു. മഴയിലേക്ക് കടലാസ്സ് തോണികൾ ഇറക്കി. ഇടവപ്പാതിയുടെ വരവ് വിളംബരം ചെയ്തു കൊണ്ട് ആകാശം കാർമേഘമുഖരിതമാകുമ്പോൾ..തണുത്തക്കാറ്റ് ഇരമ്പിയെത്തുമ്പോൾ....തെങ്ങോലകൾക്കൊത്ത് എന്റെ മനസ്സും ആന്ദനടനം ചെയ്തു.
പക്ഷെ പലപ്പോഴും മഴ ചീരാപ്പുകൾ മാത്രം പകരം തന്നു.
 കൂട്ടു കൂടി ഒന്നു തുള്ളിക്കളിക്കാൻ വിടാതെ അസുഖങ്ങളുടെ തടവറയിൽ പിടിച്ചിട്ടെന്റെ കുഞ്ഞൂ സ്വപ്നങ്ങൾ ഊതിക്കെടുത്തി.
മഴയോട് പരിഭവിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. തോന്നിപ്പിച്ചില്ല മഴ.
ചുമച്ചും വലിച്ചും തളർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ചെവിയിലൊരു പാട്ടായി ഇരമ്പിയൊഴുകി മഴ. സ്വകാര്യം പോലെ  പറഞ്ഞു മഴ. മറ്റു കുട്ട്യോളെ പോലെ കളിച്ച് മറിഞ്ഞ് നേരം കൊല്ലാൻ വിടില്ല കുഞ്ഞേ നിന്നെ ഞാൻ...സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിക്കും...!
മഴ സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചു. കഥ പറയാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
 മഴക്ക് പലപല സ്വരങ്ങളെന്ന പോലെ പലപല നിറങ്ങൾ . ഭൂമിയിൽ വീ‍ഴും മുന്നു മഴ കരിക്കിൻ വെള്ളമാണ്.  ചെമ്മൺ പാതയിലെ  ഒരോ കുണ്ടിലും കുഴിയിലും മഴക്ക് ഓറഞ്ച് നിറമാണ്. അപ്പോൾ ഞങ്ങളാ മഴയെ ‘ടാങ്ക് ജ്യുസെന്നു വിളിച്ചു.. ടാങ്ക് ജൂസിങ്ങനെ തോരാത്ത മഴയായി പെയ്തിറങ്ങുന്ന നല്ല നാൾ കൊതിച്ചു നടന്നുവെന്റെ ബാല്യകാലം.
 ഇന്നെന്ന പോലെ അന്നും, ആ കുഞ്ഞു പ്രായത്തിലും മഴയെനിക്ക് മനസ്സായിരുന്നു. മനസ്സ് കരയുമ്പോൾ മഴയും കരഞ്ഞു. മനസ്സ് ചിരിച്ചപ്പോൾ മഴയും ചിരിച്ചു.

മഴ നനഞ്ഞൂ നിൽക്കുന്ന നഗരത്തെ നോക്കി ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക്...വിളിച്ചു.
 “ഇന്നു മഴ പെയ്തൊ?”
"ഇന്നൊ?”
 “അതെ ഇന്നു ജൂൺ ഒന്നല്ലെ?”
 “ ഓ ..ഇന്നു മഴയൊന്നും പെയ്തില്ല.” മഴയോട് പരിഭവിച്ച പോലെ അച്ഛ പറഞ്ഞു.
 “ സരല്ല്യ...ഇന്നു സ്ക്കൂൾ തുറന്നില്ലല്ലൊ..സ്ക്കൂൾ തുറക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കും മഴ...”  ഞാൻ പറഞ്ഞത് അച്ഛക്ക് മനസ്സിലായില്ല എന്നു തോന്നി.

അല്ലെങ്കിലും ഇന്നവിടെ എങ്ങനെ മഴ പെയ്യാനാണ്? മഴ എന്റെ ജാലക ചില്ലിൽ വന്നു മുട്ടിവിളിക്കുകയല്ലെ. രാവിലെ തുടങ്ങിയ മഴ..ഇനിയും പെയ്തൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. സന്ധ്യയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഉരുണ്ട് വീഴുക തന്നെയാണ്.
കണ്ണുകളടച്ചാൽ കേൾക്കാം ജൂൺ മഴയുടെ മന്ത്രണം..സ്വപ്നം ..കാണൂ...സ്വപനം കാണൂ......!!!

May 24, 2012

തുളസിക്കണ്ണുകൾക്ക് ഇനിയുറങ്ങാം



ഇനി എനിക്കുറങ്ങാം.
 ഉച്ചവെയ്ലിന്റെ പൊള്ളുന്ന മൌനത്തിൽ.. ജാതിക്കായകളുടെ എരിയുന്ന സുഗന്ധത്തിൽ എനിക്കുറങ്ങാം.
കാല്പെരുമാറ്റങ്ങൾക്ക് കതോർക്കാതെ, മാന്തളിർ തിന്നു മദിച്ച് കൂകുന്ന കുയിലിന്റെ..പാട്ടിന്  ചെവി കൊടുക്കാതെ എനിക്കുറങ്ങാം.

 അഗ്നിക്കും വായുവിനും ജലത്തിനും കൊടുത്തിട്ടും പിന്നേയും മിച്ചം വെച്ചീ മണ്ണിൽ വേരോടിച്ചു സ്പന്ദിച്ച്..പകുതി ഉറങ്ങിയും പകുതി ഉണർന്നും പന്ത്രണ്ടാണ്ടോളം.

എന്നെയുണ്ട് വളർന്നു തുളസിത്തൈകൾ.
അവയുടെ ഓരോ ഇലയിലും തുറന്നു വെച്ചു ഞാൻ സ്നേഹക്കണ്ണുകൾ.

വെള്ളവുമായി വരുമെൻ പ്രിയൻ. എന്റെ ഹ്രിദയത്തിലേക്ക് വേരൂന്നിയ ത്രിത്താവിൻ തൈകൾ നനയും.
 പിന്നെ ഞങ്ങൾ നട്ടു വളർത്തിയ മരങ്ങളും ചെടികളും വരണ്ട തൊണ്ട നനക്കും.
കൊത്തിയും കിളച്ചും വാഴനട്ടും കൊള്ളി കുത്തിയും മത്തയും പയറും പാകിയും ഞങ്ങൾ  നടന്ന....മണ്ണിലൂടെ എന്റെ പകുതി ഒറ്റക്ക്!
ആ വിയർപ്പിന് ഞാൻ കൂട്ടിരുന്നു. ആ നെടുവീർപ്പുകളിലേക്കു ഞാനൊരു തെന്നലായി ഒഴുകി ചെന്നു.

 കുട്ടികൾ വന്നു. അവർ പൂക്കൾ കൊണ്ട് വന്നു.
കരച്ചിലും ചിരിയും തന്നു. വിശേഷങ്ങൾ പങ്കു വെച്ചു. പരിഭവങ്ങൾ കെട്ടഴിച്ചു.
യാത്ര പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും മുഖം കാണിച്ചു. എനിക്ക്  വേണ്ടിയവർ പൂക്കളങ്ങളൊരുക്കി. മെഴുകുതിരികളിൽ വെളിച്ചം നിറച്ചു.

 ഉറങ്ങാൻ വിട്ടില്ല. ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പണ്ടവർ ഓടിക്കളിച്ചതാണീ വഴിയിൽ. വെള്ളച്ചാലിലെ കറുത്തമണ്ണിൽ നിന്നും കാന്തം കൊണ്ട് ഇരുമ്പുത്തരികൾ വലിച്ചെടുത്തൊരാൾ. മഴയത്ത് വീണു പോയ കടപ്ലാവിന്റെ തടിയിലിരുന്നു കുഞ്ഞൂ കഥ മെനഞ്ഞു മറ്റൊരാൾ.

അന്നവർ എനിക്ക് ചുറ്റിനും ഭ്രമണം ചെയ്യുകയായിരുനു.
ഞാനായിരുന്നു അവർക്ക് സൂര്യൻ.
 പറംബിന്റെ കിഴക്കേ മൂലയ്ക്കൽ നിൽക്കുന്ന കറുവമരത്തിൽ നിന്നും ഇലകൾ പറിച്ച് ഞാനവർക്ക് സുഗന്ധമുള്ള കുംബിളപ്പങ്ങളുണ്ടാക്കി.

ഓർമ്മമഴ നനഞ്ഞു ഞാൻ എന്റെ രമ്മ്യ ഹർമ്മ്യം കാണും.
അ ഹരിതഭംഗിക്കുള്ളിൽ വിളക്കുകൾ അണയുന്നതും തുറക്കുന്നതും.
 പ്രിയമുള്ളവർ ഉറങ്ങുന്നതും ഉണരുന്നതും അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.

വിരുന്നുകാർ വരുന്നതും പോകുന്നതുമറിഞ്ഞു.
ചിലർ എന്നെയോർത്തു. മറ്റു ചിലർ എന്നെ ഓർക്കാൻ  മറന്നു. അപൂർവ്വമായി മാത്രം ആരൊ എന്നെ തേടി വന്നു.
 അതിലൊന്നും ഇടറിയില്ല മനം.

ഇന്നോ നാളെയോ എല്ലാവരും ഏതോ മണ്ണിൽ ചുരുണ്ട് കൂടേണ്ടവർ. എതോ അഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞ് വായുവിൽ നിറഞ്ഞ് വെള്ളത്തിലലിയേണ്ടവർ. അതിലും മുന്ന് അവർക്ക് ഓടണം. ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കണം.

പണ്ട് എന്റെ അടുക്കള ജനാലയ്ക്കൽ പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നീണ്ടു വന്നിരുന്നത്..ഈ മണ്ണിലേക്കാണ്. പക്ഷെ അന്നു കാണാത്തതൊക്കെയും ഇന്നു ഞാൻ കാണുന്നു.
 അന്നു ഞാൻ വെറുമൊരു പുറം കാഴ്ചക്കാരി. ഇന്നു ഞാനീ മണ്ണിലെ താമസക്കാരി.
ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ കിടന്നു കൊണ്ട്  ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ നീട്ടുന്നവൾ.

പിന്നെ ഒരിക്കൽ എൻ സ്നേഹക്കൂട്ടിൽ നിന്നും ഉണ്ണിക്കരച്ചിലുകൾ..പൊങ്ങി. കുഞ്ഞൂ തിരകൾ പോലെ.
അപ്പോൾ ചിതറിയൊന്നു മനസ്സ്. കയ്യുയർത്തി ഒന്നു തൊടാനാകാതെ.
ഉണ്ണികൾ വന്നു. ഒക്കത്തിരുന്നും..പിന്നെ പൈക്കിടാങ്ങളെ പോലെ തുള്ളിച്ചാടിയും. കിളിക്കൊഞ്ച്ചലുകൾ തന്നു.
നന്ത്യാർവട്ടപ്പൂക്കളും ചെത്തിയും ചെമ്പരത്തിയും ജാതിക്കയുമൊക്കെ അത്യുത്സാഹത്തോടെ  നിരത്തി വെച്ച് അതിരുകളില്ലത്ത സ്നേഹം കൊണ്ടെന്നെ മൂടിക്കളഞ്ഞൂ.
ഓരോ ഇലയിലും എന്റെ കണ്ണൂകൾ തുടിച്ചു.
 ഞാൻ നിറഞ്ഞു  കവിഞ്ഞൊരു അമ്മത്തടാകമായി.

പക്ഷെ....ഇനിയെനിക്കുറങ്ങാം.

ഓർമ്മകൾ പടിയിറങ്ങുകയാണ്.  എന്നിൽ നിറഞ്ഞൂം പടർന്നും വിങ്ങിയും തുടിച്ചതോരോന്നും..എന്നെ ഉണർത്തി വെച്ചതോരോന്നും പോകുകയാണ്.

ഇനി ഈ വഴി വരില്ലാരും.
സ്നേഹജലവുമായി....നനുത്ത പൂക്കളുമായി...കിങ്ങിണിക്കിലുക്കവുമായി...ആരും വരില്ല.
തുംബക്കുടങ്ങൾ പൊട്ടിവിടരുമ്പോൾ ഇനി ഓണമില്ലെന്ന് ഞാനവയോട് പറയും. കൊന്നമരം പൂത്തുലയുമ്പോൾ കണിക്കാഴ്ചക്കായി കുഞ്ഞു കണ്ണൂകൾ ഇവിടെ തിരുമ്മി തുറക്കില്ലെന്ന് ഞാനതിനോടും പറയും.

ഒരു യാത്രാമൊഴി...ഇത്തിരി കണ്ണീർ...ഇടമുറിഞ്ഞ ഗത്ഗതം ...എനിക്ക് തന്ന് അവർ ദേശാടനത്തിനിറങ്ങുന്നു. അവർ ഇറങ്ങട്ടെ. അതവരുടെ നിയോഗം.
 ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞെന്നെങ്കിലും വന്നു കയറുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ സന്ധ്യ പരക്കുന്ന വഴിയിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്നുണ്ടാകില്ല.
 ഏതോ വേനൽച്ചൂടിൽ തുളസിക്കണ്ണുകൾ വാടിക്കൊഴിഞ്ഞിരിക്കും.
 പന്ത്രണ്ടാണ്ടത്തെ കരിഞ്ഞ നന്ത്യാർവട്ടപ്പൂക്കളത്രയും മാറിലേക്ക് വാരിപിടിച്ച് ഞാനുറങ്ങുകയായിരിക്കും.
ഈ വരണ്ട മണ്ണിൽ  തനിച്ച് ഇനിയെനിക്കുറങ്ങാം.

October 12, 2011

                     ഒരു മധുര കിനവിന്റെ ലഹരി


 “അധരം അമ്രിത ജലശേഖരം നയനം മഥനശിശിരാമ്ര്‌തം
ചിരി മണിയിൽ ചെറു കിളികൾ
മേഘനീലമൊഴുകി വരൂ പുഞ്ചുരുൾ ചായൽ
എന്തൊരുന്മാദം എന്തൊരാവേശം ഒന്നു പുൽകാൻ ഒന്നാകുവാൻ“ (ബിച്ചൂ തിരുമല)

ഒരു മധുരക്കിനാവിന്റെ ലഹരി വീണ്ടും മലയാളികളുടെ നെഞ്ചിൽ നുരഞ്ഞൂ പൊന്തുകയാണ്.

ഏതൊരു സാഹിത്യ സ്രിഷ്ട്ടി സിനിമയാകുമ്പോഴും..അതു വായിച്ച് ഭ്രമിച്ചിട്ടുള്ളവർ പറയും.....വേണ്ടത് പോലെ നന്നായില്ല. ഏതൊരു പാട്ടും “റീമിക്സിങ്ങ്” നു വിധേയമായി പുറത്തു വരുമ്പോൾ “ഒറിജിനലി“ന്റെ ലഹരി നുണഞ്ഞൊരു തലമുറ മടുപ്പോടേ തലയാട്ടൂം”പോരാ..പോരാ” .

  നന്നായാലും മോശമായാലും പുതിയലോകത്തിന്റെ വേഗങ്ങളിലേക്ക്....പഴയൊരു ലഹരി പതഞ്ഞൊഴുകിയെത്തുന്നത്, പുതിയ തലമുറ അത് നൊട്ടി നുണയുന്നത് സന്തോഷകരമാണ്. അതേ സമയം കാണാമറയത്ത് എന്ന ക്ലാസ്സിക്ക് അനുഭവത്തിൽ നിന്നും അടർത്തിയെടുത്ത ഒരു ലഹരി ,ശ്യാം സാറിന്റെ സംഗീതലഹരി, കൊണ്ട് പോയി ഒട്ടിച്ച് വെച്ചത് “തേജാ ഭായ് ആന്റ് ഫാമിലി” പോലൊരു തട്ടിക്കൂട്ട് ചിത്രത്തിലാണെന്നത് സങ്കടകരവുമാണ്.

പണ്ട്, (അത് അത്ര പണ്ടാണെന്നൊന്നും എനിക്ക് തോന്നുന്നേയില്ല) മധുരക്കിനാവിന്റെ ലഹരി പതഞ്ഞൊഴുകിയപ്പോൾ, ‘കാണാമറയത്ത്‘ എന്നൊരു അത്ഭുദ പ്രണയ കഥ സംഭവിച്ചപ്പോൾ ഞാനൊരു കുട്ടിയായിരുന്നു.
 എങ്കിലും അണ്ണങ്കുഞ്ഞിനും തന്നാലായത് പോലെ ഞാനും ആ ലഹരിയിൽ മതിമറന്നൊന്നാടി. കുതിച്ചുയരുന്ന ഡ്രം ബീറ്റ്സിനൊപ്പം കാലുകളിൽ താളം വന്നു നിറഞ്ഞു.
മനസ്സ് പതഞ്ഞൂ. സന്തോഷം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടി.
മഴനൂലുകൾക്കിടയിലും അല്ലാതെയും ആടി തിമർക്കുന്ന റഹ് മാനെന്ന മഹാത്ഭുതത്തെ വായും പൊളിച്ച് നോക്കിയിരുന്നു.
ഇടയിലെപ്പോഴൊ അദ്ദേഹം കുപ്പായങ്ങളൊക്കെ ഊരിയെറിയുമ്പോൾ ആത്മാർത്ഥമായും കുട്ടിക്കണ്ണുകൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
“ബേബി” എന്ന മിടുമിടുക്കൻ യുവാവിനെ, അതും ആടനും പാടാനും അറിയുന്നവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് “ഷേർലി“  എന്തിനാണ് ഒരു “റോയി വർഗീസ്” എന്ന ഗൌരവക്കാരനെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ മോഹിക്കുന്നത് എന്നു എന്റെ കുഞ്ഞി തലക്ക് ഒട്ടും പിടികിട്ടിയതും ഇല്ല.


                           "എന്തൊരുന്മാദം എന്തൊരാവേശം ഒന്നു പുൽകാൻ ഒന്നാകുവാൻ...".

വീണ്ടും കണ്ടു....പലവട്ടം ..പല കാലഘട്ടങ്ങളിൽ..പല പ്രായങ്ങളിൽ..പല കണ്ണൂകൾ കൊണ്ട്..പല കാഴ്ചപ്പാടോടെ...പത്മരാജൻ എന്ന ജീനിയസ്സിന്റെ തൂലിക തുമ്പിൽ നിന്നടർന്നു വീണ..ഈ വൈഡൂര്യത്തിളക്കം.
 ഓരോ കാഴചയും പുതിയ ആകാശങ്ങളിലേക്ക് വാതിൽ തുറന്നു. പുതിയ മധുരങ്ങൾ കോരിത്തന്നു.

 ഐ.വി. ശശി-പത്മരാജൻ ടീം ഒരുക്കിയെടുത്ത കാണാമറയത്ത്....പുറത്തേക്ക്..കാഴ്ചപ്പുറ്ത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്ന സമയത്ത് അതിന്റെ ആവേഗങ്ങൾക്കൊത്ത് ഭ്രമിച്ച് സഞ്ചരിച്ച അന്നത്തെ കൌമാരക്കാരോട്, യുവതീയുവാക്കളോട് എനിക്ക് കഠിനമായ അസൂയ ഉണ്ടായി.
വളർച്ചയുടെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഞാനും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. റോയിച്ചനെ പ്രണയിക്കാതിരിക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക???

 മമ്മൂട്ടി റോയ് വർഗീസെന്ന സുന്ദരൻ ആണ്മയിലിനെ, അയാളുടെ പൌരുഷസൌന്ദര്യത്തെ, ഗൂഡപ്രണയത്തെ ഒക്കെ അതിന്റെ എല്ലാ തിളക്കത്തോടും മിടിപ്പോടും ചൂടോടും കൂടീ നമ്മൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ട് നിർത്തുമ്പോൾ ഏത് പെൺകുട്ടിക്കാണ് റോയിച്ചനെ പ്രണയിക്കാതിരിക്കാൻ ആവുക!!!

സ്വാഭാവികമായും ബേബി എന്ന പയ്യൻ, അവന് പ്രായത്തിന്റെ ചടുലത ഉണ്ടയിരിക്കുമ്പോഴും, മധുര ക്കിനാവിലൊക്കെ ആറാടിക്കാൻ കഴിയുമ്പോളൂം, കൌമാരമനസ്സിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ഒരു ആന്തോളനമൊക്കെയുണ്ടാക്കുമ്പോഴും, റോയ് വർഗീസ് ഒരു പാട്ടും മൂളാതെ, ആർദ്രമായൊരു നോട്ടത്തിലൂടെ, അർധഗർഭമായൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയിലൂടെ ബേബിയെ നിഷ്പ്രഭനാക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.


                   "ഓരോന്നിലും നിന്റെ രൂപം പ്രതിഭലനമിടുമ്പോൾ ഈ രാവിൽ നീ കൂടെ വാ "

എന്നാൽ ശോഭനയുടെ ഷേർലിയോട് ബാല്യത്തിൽ എനിക്കൊരു മമതയുമുണ്ടായില്ല. ആവശ്യത്തിലേറെ  പൊക്കവുമായി ആത്മ വിശ്വാസമേതുമില്ലാതെ കൂനിക്കൂടിയായിരുന്നു ഷേർലിയുടെ നടത്തം.
മുഖത്താണെങ്കിൽ കരയാനോങ്ങുന്നൊരു ഭാവവും.
ഷേർലി പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിലെ കൌതുകമൊട്ടും തിരിച്ചറിയുന്നുമില്ല.
എതാണ്ട് ആ സമയത്ത് തന്നെ പുറത്തിറങ്ങിയ നോക്കെത്താ ദൂരത്ത് കണ്ണും നട്ടിലൊരു മിടുമിടുക്കത്തി “ഗേളി”- നാദിയ മൊയ്തു-  തന്റെ ചുറുചുറുക്കു കൊണ്ട് പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സ് ആകമാനം ഇളക്കി മറിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്ന കുട്ടിക്ക് “ഷേർളി”യൊട് സ്നേഹം തോന്നാൻ കാരണങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.

പിന്നീട് ഷേർലിയുടെ വായിൽ മഹാനായ കഥാകാരൻ തിരുകി കൊടുത്ത സംഭാഷണങ്ങളുടെ ചന്തം, ഷേർലിയുടെ പ്രായം- പണ്ട് ഷേർലി എനിക്കൊരു മുതിർന്ന പെണ്ണായിരുന്നു.പിന്നെ അവൾ എനിക്ക് സമപ്രായക്കാരിയായി. പിന്നെ ഒരു കൊച്ചു പെൺക്കിടാവായി- ഷേർലിയെ അവതരിപ്പിച്ച ശോഭനയുടെ ഇളം പ്രായം- ഇതെ കുറിച്ചൊക്കെ ബോധ്യപ്പെടവെ...ഷേർലിയെ സഹിക്കാനും പിന്നെ സ്നേഹിക്കാനുമുള്ള പാകത എനിക്കുണ്ടായി.

 പിന്നെ കുറച്ച് കാലം ബോധ്യപ്പെടാതിരുന്നത് കന്യസ്ത്രീകളുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ദൈവ ഭയത്തോടെ വളവും തിരിവും വക്രതയും അറിയാതെ നേർ വര പോലെ വളർന്നു വന്ന ഷേർലി എന്ന അനാഥ പെൺകുട്ടിക്ക് പെട്ടെന്നു കൈവന്ന കുസ്രുതിയും അതിൽ നിന്നും വളർന്ന താൻപോരിമയും വക്രബുദ്ധിയുമൊക്കെയായിരുന്നു.
പ്രണയം ഒരു മനുഷ്യനെ അടിമുടി മാറ്റി മറിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ തീക്ഷ്ണ ശക്തിയാണെന്നു, ഒരേ സമയം മാൻ കുഞ്ഞിനെ പുലികുട്ടിയാക്കുന്ന കനൽക്കട്ടയും പുലികുട്ടിയെ മാൻ കിടാവാക്കുന്ന മഞ്ഞൂത്തുള്ളിയും ആണെന്ന് അന്നു ഞാൻ ഓർത്തില്ല.



 കാലത്തിന്റെ കുതിപ്പിൽ അതും ബോധ്യമായി.

കോണ്വെന്റ് വിദ്യാഭ്യ്യാസത്തിന്റെ എല്ലാ ചിട്ടകളൂം കാർക്കശ്യങ്ങളും രുചിച്ചറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഏത് കന്യാസ്ത്രീകളാണ് ഹേ അനാഥാലയത്തിലെ പെൺക്കിടാങ്ങൾക്ക് കഷ്ട്ടി മുട്ടോളമെത്തുന്ന കഴുത്തിറക്കി വെട്ടിയ കുപ്പായങ്ങൾ തുന്നി കൊടുക്കുന്നത് എന്നൊരു സംശയം കൂടി തോന്നുകയുണ്ടായി.  കവിയൂർ പൊന്നമ്മയുടെ മദർ സുപ്പീരിയർ അതിനൊരു ന്യായീകരണം തരുന്നുണ്ടെങ്കിലും.
എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഇത്ര നിസ്സാരമായ കല്ലുകടികളെ അവഗണിക്കാൻ മനസ്സ് അനുവദിക്കാതിരിക്കുന്നത്.
സിനിമ പലപ്പോഴും യുക്തി രാഹിത്യങ്ങളുടെ, മായക്കാഴ്ചകളൂടെ ഒരു ലോകമല്ലെ.
പക്ഷെ ഇതു വെറുമൊരു സിനിമയല്ലല്ലൊ. കാണാമറയത്തല്ലെ! കാണാമറയത്ത് പി. പത്മരാജന്റെയല്ലെ. പത്മരാജൻ സാറിന്റെ സിനിമയാകുമ്പോൾ അത് “സത്യ“വും “സൌന്ദ്രര്യവു“മായിരിക്കുമല്ലൊ!
എന്ന് വെച്ച് ഐ.വി ശശി എന്ന പ്രതിഭയെ ഒട്ടും ചുരുക്കി കാണുന്നില്ല കേട്ടൊ.

റോയിച്ചനും ഷേർലിയും ബേബിയും മാത്രമല്ല...നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു അവിടെ കയറി പാർപ്പു തുടങ്ങുന്നത്. ലാലു അലക്സിന്റെ അലക്സും  സീമയുടെ   ഡോ.എത്സി ജോർജ്ജും         സുകുമാരിയുടെ  അമ്മയും സബിതയുടെ മേഴ്സിയും    ഉണ്ണിമേരിയുടെ ആനിയും ബഹദൂറിന്റെ മാത്തപ്പനും  എന്നിങ്ങനെ വന്നു പോകുന്ന ഓരോ മുഖത്തിനും കഥയിൽ ക്രിത്യമായ ഇടമുണ്ട് വ്യക്തമായൊരു  വ്യക്തിത്വവും സ്വഭാവവുമുണ്ട്.
അവരുടെ വായിൽ നിന്നുതിരുന്ന ഓരോ ഡയലോഗിനും (ഉണ്ണിമേരിയുടെ ചൂളം വിളിക്ക് വരെ) അതിർവരമ്പുകളും അളവുകളുമൂണ്ട്.
ഒരു അതിമാനുഷനായ നായകന് ചുറ്റും തന്റെ ഇടം ഏതെന്ന് യാതൊരു നിശ്ചയവുമില്ലാതെ അമ്പരന്നും വിറളിപ്പിടിച്ചും നിൽക്കുന്ന എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത, മനസ്സിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ പോലും ഒന്നു സ്പർശിക്കാൻ കഴിയാത്ത പുതിയ സിനിമകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ ,കണ്ട് കൊതിച്ചു പോകും അവരെയോരോരുത്തരേയും.

ഒരു ആർട്ട് സിനിമയുടെ നിസ്സംഗമായ വേലിക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നിൽക്കാതെ, ഒരു കച്ചവട സിനിമ വെച്ച് നീട്ടുന്ന മോഹിപ്പിക്കുന്ന നിറങ്ങളും  സ്വരങ്ങളുമെല്ലാം വാരി പൂശുമ്പോഴും അവരാരും താരങ്ങളാകുന്നില്ല.
 നമുക്ക് പരിചിതമായ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും - സമ്പന്ന ക്രിസ്തീയ സഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും- അടർത്തിയെടുത്ത....കുറച്ച് മനുഷ്യർ .
അവർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലെ വലിയ വലിയ തിരിച്ചറിവുകൾ.

പത്മരാജൻ സാറിന്റെ പേനത്തുമ്പിൽ നിന്നടർന്ന് അഭ്രപാളിയിലേക്ക് ചേക്കേറിയ മറ്റനേകം കഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും-കാണമറയത്തിനേക്കാൾ സൌന്ദര്യവും പ്രണയവും വ്യഥയും പകയുമൊക്കെ നിറച്ചവ....അതൊന്നും ഇവിടെ കുടഞ്ഞിടുന്നില്ല.

കാരണം നമ്മളിപ്പോൾ ഒരു മധുരക്കിനാവിന്റെ ലഹരിയിലാണല്ലൊ.
 അത് കൊണ്ട് വന്നത് കാണാമറയത്തും.

"കളഭ നദികൾ ഒഴുകുന്നതൊ
കനകനിധികൾ ഉതിരുന്നതൊ
പനിമഴയൊ പുലരൊളിയൊ
കാലഭേദമെഴുതിയൊരീ കാവ്യ സംഗീതം
കന്നി താരുണ്യം സ്വർണ്ണ തേൻ കിണ്ണം
അതിൽ വീഴും തേൻ വണ്ട് ഞാൻ
നനയും തേൻ വണ്ട് ഞാൻ"